Görünmez Kaza

Bence spoiler içeriyor, izlemediyseniz alt kısmı okumaktan kaçının.

Sen git aylarca hapiste yat, üzerine ev hapsi al, içinde bulunduğun koşullara, hükümetinin yaptıklarına rağmen film çekmeye devam et. Evet büyük bir "ama" gelecek cümlenin devamına, hazır mısınız? Ben pek hazır değildim. Cesur olabileceğini düşündüğüm bir giriş yapmışken ilk on beş dakikada "kuzenim yazmış" muamelesi çekmeseydi keşke bizlere. Hem karakterin tutarlılığını elinden aldı, hem o insanlar arasında cesur olan ve harekete geçmeyi kafasına koymuş, diğer yanağını çevirmeyi kabul etmeyen tek kişiyi "deli-sorunlu-düzen bozucu" olarak gösterdi, hem affetmeye ve sempati duymaya zorladı. Daha ağır şeyler yazmak lazım bu insanlara da işte, allah'ın sinefil.com'unda Cafer Penahi benim onun arkasından ettiğim küfrü mü okuyacak? Umarım biraz kulaklarını çınlatmışımdır.

Düşünsenize, işkencecinizle karşılaşıyorsunuz ve Penahi bey size gelip, pinterestten bulduğu bir Arda Erel sözünü fırlatıveriyor. Klozete sarılarak sakinleşmeyi umduğunuz o acının, kalp krizi değil osuramama sorunu olduğunu anlıyorsunuz. Vahid, işkencecisini duduşlarından öpüp affediyor ve dünya bir anlığına güzelleşiyor.

Benim canım işkencecim.
Zor zamanlardan geçmeseydin işkenceci olmazdın zaten.
Her insan hata yapar ve önemli olan hatalarından ders çıkarmaktır.
Seni ben affediyorum.
Şimdi biraz ödül toplama zamanı...

It Was Just An Accident, az önce izlediğim ve açıkçası İran sinemasına duyduğum hayranlıkla oturduğum ama o beklediğim duygusal yoğunluğu tam anlamıyla bulamadığım bir film oldu. İran sineması benim için her zaman insan ruhunun en sade ama en derin hâllerini gösterebilen bir alan olmuştur. Bu film ise potansiyeli olan bir intikam ve yol hikâyesi anlatmasına rağmen o derinlik hissini tam kuramıyor.

Hikâye temelde bir “kaza” etrafında şekilleniyor gibi görünse de, mesele aslında adalet, vicdan ve geçmişle yüzleşme. Ancak film, bu temaları yeterince katmanlandıramıyor. Yol filmi yapısının sunduğu içsel dönüşüm alanı var ama karakterlerin psikolojik kırılmaları beklediğim kadar güçlü işlenmiyor. İzlerken sürekli bir “biraz daha derine inebilirdi” hissi oluştu bende.

Gizem duygusu ise filmin en zayıf tarafı. Başlangıçta kurulan soru işaretleri merak uyandırıyor; fakat ilerledikçe bu gerilim netleşmek yerine havada asılı kalıyor. Belirsizlik bilinçli bir tercih olabilir ama burada dramatik bir ağırlık üretmek yerine dağınık bir etki bırakıyor. Finalde de güçlü bir yüzleşme ya da sarsıcı bir çözülme hissi alamadım.

Görsel anlamda ise film, İran sinemasının o tanıdık minimalizmini taşıyor: sade mekânlar, uzun yol sekansları, sessiz anlar… Atmosfer yer yer etkileyici ama hikâyeyi ileri taşıyacak duygusal bir zirve eksik kalıyor.

It Was Just An Accident, fikir olarak ilgi çekici ama uygulamada yeterince yoğunlaşamayan bir yapım. İran sinemasına olan sevgim baki; fakat bu film bende o unutulmaz etkiyi bırakmadı.