Maria

Genel olarak biyografi filmleri ile tanıdığımız yönetmen Pablo Larrain, bu sefer opera sanatçısı Maria Callas ile karşımızda.
Film, Maria Callas’ın sahnelerden uzak sanatını icra edemediği son dönemi ele alırken geçmişe geri dönüşler yaparak ilerliyor. Callas, kullandığı ilaçların da etkisiyle kendi yarattığı bir gerçeklikte yalnızlığına eşlik eden uşağı ve hizmetçi ile beraber yaşıyor. Yarattığı gerçekliğe ise ilaçlarının isimleri ile hitap ediyor.
Filmde Marilyn Monroe'nun canlandırılmış olduğu bir sahne var;
Callas, (Monroe'yu kast ederek) "Gerçek bir sesin olmasa bile yaratabileceğin etki ilginç değil mi?"
Onassis, "Kimse onun sesini umursamıyor, Tıpkı hiç kimsenin senin bedenini umursamadığı gibi"
Bu sahne sanki Maria Callas rolü için Angelina Jolie'nin tercih edilmiş olmasını tarif ediyor gibiydi. Biraz da divanın derdinden diva anlar misali. Jolie, artık ilerleyen yaşı gereği bulabileceği en iyi rolün hakkını gerçekten ziyadesiyle vermiş. Alır mı bilemem ama Oscar ödülleri için aday gösterilmesi muhtemeldir. Bu filmden haberdar olan bir çok kişi büyük ihtimalle Angelina Jolie den çok Haluk Bilginer'in Aristotle Onassis performansını merak ettiği için izleyecektir en azından Türkiye sınırlarında.. Haluk Bilginer'in oyunculuğu ile ilgili ise şunları söyleyebilirim. Yönetmen, Bilginer'in göründüğü hatta konuştuğu sahnelerde bile Çirkin adamın yüzünü göstermek yerine Callas'ı göstermeyi tercih etmiş. Belki yönetmen böyle bir tercihle Bilginer'in rol çalmasına ve ön plana çıkmasına engel olmaya çalışmış olabilir ama Haluk Bilginer son derece kendinden emin ve ikna edici ses tonu, vurgularıyla tam da karakterin sahip olması gerektiği gibi konuştuğu anlarla bile izleyenleri performansı ile tatmin edecektir. Filmdeki en dikkat çekici oyuncu performansı ise kesinlikle uşak Ferruccio rolünde izlediğimiz Pierfrancesco Favino. Favino'nun bu filmdeki görünüşü bana The Godfather'daki Türk lakaplı Virgil Solozzo karakterini hatırlattı, özellikle de gazetecinin yakasına yapıştığında.
Filmde en sevdiğim detay ise evde sürekli yeri değiştirilen piyanoydu. Sona doğru yaklaşan biri farklı sebeplerle ama aslında içsel bir huzursuzlukla sürekli yer değiştirmek ister. Odasını, yattığı yeri ya da yastığını veya bu filmde olduğu gibi piyanonun yerini değiştirir. Bunu kendisi yapamayacak duruma geldiğinde ise onları incittiğini bildiği halde bunu sevdiklerinden yapmasını ister bekler. Bu sebeple piyanonun sürekli yer değiştirmesinin filmin hikayesini destekleyerek anlatısına katkısının büyük olduğunu düşünüyorum.