The Monkey

Stephen King'in eserlerinin sinemaya uyarlanması, her zaman zorlu bir meydan okuma olmuştur. Yazarın dehşeti, çoğunlukla karakterlerin iç monologlarında, bilinçaltlarındaki kaygılarda ve hikâyenin yavaşça örülen psikolojik atmosferinde gizlidir. "absürt" ve "korku-komedi" unsurları, King'in en zorlayıcı konseptleridir. Bir oyuncak maymunun yarattığı tekinsizlik, kağıt üzerinde muazzam bir gerilim yaratabilirken, bu fikir perdede incelikli bir yaklaşım yerine abartılı bir görselliğe dönüştüğünde, kaçınılmaz olarak tatmin etmeyen bir yavanlık doğurur.

Hiç keyif alamadan yaklaşık olarak 50 dakika kadar izlemeye devam ettim. Bir gerilim veya korku filminin ilk perdesi, yani yaklaşık ilk 45 dakikası, izleyiciyi ana karaktere bağlamak ve hikâyenin temel gerilimini kurmakla yükümlüdür. Bu da, senaryonun bu kritik görevde başarısız olduğunu gösteriyor. Film, muhtemelen hikayeyi karakterlerin önüne koyarak, mantıksal ilerlemeyi duygusal bağın önüne geçirmiştir. Başka bir deyişle, yönetmen beni o absürt dünyaya inanmaya ikna edememiş ve filmin temel fikri, izleyicinin gözünde ciddiyetini yitirmiştir.

Bu durum, maalesef, King'in eserlerinin sinema diline çevrilirken yaşadığı kronik bir sorundur. Yazarın o "tuhaf ve ilginç" fikirleri, güçlü bir yönetmenlik vizyonuyla desteklenmediğinde, sonuç sadece hayal kırıklığı yaratan bir karmaşadan ibaret kalıyor.

Özetle sevgili dostlar, sinemasal beklentilerimi karşılamayan, ne korkutmayı ne de güldürmeyi başaran, formülünü kaybetmiş bir yapımı izlemeyi bıraktığım için pişman değilim. Bazen en iyi eleştiri, koltuğu terk etmektir.