Ritual

İlginç bir film. Araştırdıkça ilginç bilgilere ulaşıyorsunuz. Hideaki Anno'nun, "neon genesis evangelion" animesinden sonra çektiği ilk canlı çekim filmiymiş. NGA izleyenleriniz varsa, yönetmenin nasıl bir tarzda film çekeceğini az-çok tahmin edebilir. Shunji Iwai, döneminde dahi bilinen bir yönetmen olarak, filmde yönetmen rolünü oynamakta. Ayako Fujitani ise belki de bir çok kitap yazarının ulaşmak istediği hayale ulaşabilmiş bir yazardır. İlgili filmin yazarı olan Ayako, aynı kitabın filmindeki başrolü oynamaktadır.

Filme geçersek, geçmiş travmaları olan bir yönetmen ile doğum gününün her gün olduğunu iddia eden bir kadının son derece melankoli, delilik ve kopukluk arasında gidip gelen ilişkilerini, yakınlaşmalarını ve kurtuluşlarını işleyen bir konu var karşımızda. Böyle bir konu ile Hideaki'nin tarzı birleşince ortaya biraz zor bir film çıkıyor.

Filmi çekildiği alan olarak terk edilmiş endüstriyel bölgeler, demir yolları gibi yerlerin seçilmesiyle yalnızlık vurgusu üst düzeye taşınmış. Renk paleti, sembolik görüntüler ile ritüel desteklenmekte. bahsi geçen ritüel, ana karakterin babasını kaybetmesi ve annesinden gördüğü muamele ile ilgili kendini savunmaya aldığı bir seansın adıdır. Tabi bunu anlamak neredeyse filmin son on dakikasına ulaşınca mümkün oluyor. Bu bağlam güzel bir gizi barındırmakta. Fakat yorucu ve fazla "self indulgent" denilen kendine hayran anlatımı yüzünden -süresinin de etkisiyle- yer yer ister istemez sıkıcılaşıyor.

Bir çok eleştiride film için "ruhsal bir deneyim" kavramı kullanılmakta. Şiirsel bir anlatıyı ve daha çok duygusal melankoliyi sevenler için birebir bir film.

“O gece yağmurun yağmasıyla gülümsemesi de kayboldu gitti”
Böyle hüzünlü bir başlangıç ile film ilk saniyesinden düşündürüyor. Yıllar boyu korku içinde tutan anılar, acı dolu hatıralar ,hayatı ve bakış açısını değiştirten anlar. Kötü bir gün - devam etmekte olan kötü hayata bürünüyor ,güneşin yerine ise yağmur geliyor. Doldurulması imkansız olan o yürekteki boşluklar ,başkasıyla dolduramadığımız özel insanlara ayrılmış kalbimizdeki yerler, kopamadığımız hayaller. Bir insanın içinde ne fırtınalar döner bazen ,ama deli derler. Acılarını içine gömmekten başka çaresi yoktur ,veya “bir gün atlarım çatı katından ,dünya bensiz çok daha güzel”
Bu film güzel görsellik ve atmosferik çekimlerden daha ötede olan bir şey ,bu büyük bir itiraf. Yönetmenin yıllar boyu düşüncelerini seslendiren, düşündüğü kötü hayati senaryolar, acılar ,üzüntüler. Bazen basit bir düşünceyi bile, kendine itiraf edebilmek zor bir iştir ki burda yönetmen bunu muhteşem bir şekilde tamamladı. Bir insan ne yaşamıştır bu hayatta ,hiç belli olmaz ama filmde de dendiği gibi “Unutulacak günleri var belli ki.”