Ritüel

Yönetmenin Ayin adlı filmi izlediğim en iyi korku filmlerinden birisi. Yeni filmini iki kısım olarak izledim ve aslında ilk filminde daha ölçülü ve daha gerçekçi bir üslpla anlatmayı başardığı hikayesi ve özellikle de kurmayı başarabildiği hakikaten ürkütücü atmosferinin burada muhakkak filme dair bir çok inceleme ve eleştiride karşımıza çıkan beyaz, gün ışığı aydınlık gibi karanlık ve kötülüğün çağrıştırdığı her şeyden uzak bir yerde kurulduğunu görüyoruz . Aydınlıkta, ışıkta, gün ışığında bembeyaz, tertemiz görünen bu atmosferin ilk filmden çok çok daha ürkütücü olduğunu filmin son yarım saatinde teslim etmemiz gerekiyor. İnanmanın getirdiği delilik herhalde en çok Ken Russell’ın The Devils adlı şok edici filminde, Aranosfky’nin şaşırtıcı Mother! adlı filminde karşımıza çıkmış olsa gerek. Ancak The Devils bile deliliğin, manyaklaşmışlığın resmini bu derece normal, uysal, tertemiz çizmiyordu bize. Burada korkunç, dehşet verici bir delilik var. Burada "olamaz" dedirten bir katı inanç, bir iman pratiği var. İnsanların insanlara inançları uğruna yaptıklarını böylesine ilgi çekici bir hikaye ile, özellikle de filmin son kırk dakikasında, dans bölümünden itibaren gösterdikleri ile anlatabilen bir film için amacına ulaşmış diyebiliriz bence: biz insanlar suç dediğimiz, günah dediğimiz, doğru dediğimiz herşeyde belki de sadece kültürümüzle, insan kültürüyle sınırlanmış ve kıstasımızı o kabul etmiş durumdayız. Kendi inançlarımız açısından bu inançtan, bu kültürden olmayan herkes için belki de filmdeki köylüler gibiyiz. Kimleri, neleri kurban etmiyor ve bunları meşrulaştırmıyoruz ki bunun uğruna!

İnsanı afallatan, şaşırtan, hakikaten ne diyeceğimizi bilemeyecek bir noktada bizi kalakalmış bırakan bir film Midsommar. Kendi adıma çok beğendim, ürkütücü ve çok düşündürücü buldum. Filmin açılış sekansı da kendi başına kısa bir korku filmi gibi. Mutlaka izleyin.