Splitsville

Mağaramızda mutluyuz.

Açık evlilik yapan bir çiftin arkadaşlarıyla beraber daha da açılmasını izlemek, başta pek ilgimi çekmese ve yadırgasam da, başarılı komedisi sayesinde sıkılmadan izledim. Yönetmenlik ve sinematografi de beklediğimden daha iyi ve estetik olunca, filmin akıcılık seviyesi daha da yukarıya çıktı. Ancak filmin anlatmak istediği şeyler bana o kadar saçma ve bir o kadar da gereksiz geliyordu ki, bir noktadan sonra açık ilişki, kıskançlık ve ihanet döngüsü baymaya başladı. İyi olduğunu söylediğim komedisi bile monotonlaşıp kendini tekrar etmeye başlayınca, baştaki akıcılıktan eser kalmadı. Son yarım saatin sıkıcı olması yetmezmiş gibi bir de boktan finali, filmi iyice aşağıya çekti.

Yorumlara baktığımda, filmi fazla müstehcen bulup “ahlaki sınırları aşması” yüzünden kopanlar olmuş. “Bana göre değil.” deyip geçenlere lafım yok ama eleştirmek için bomboş konuşan kesim için şunu söyleyeceğim: Bu film zaten absürtlüğe yaslanan bir komediyle dram arasında gidip geliyor ve anlattığı açık ilişkiyi içi boş bir şekilde de olsa kendisi de eleştiriyorken buradan vurulması biraz tuhaf geldi. Üstelik bunları yazanların zamanında Scary Movie ve American Pie gibi filmleri yalayıp yuttuğuna o kadar eminim ki… Sahte ahlak bekçileri sizi.

Kısacası benim gözümde belli bir yere kadar başarılı olan komedisi, yönetmenlik, sinematografi ve oyuncuların performansları kurtardı bu filmi. Vermeye çalıştığı mesajın altı fazla boş olduğu için bana geçmedi. Tekrara düşmesi ve kötü finali yüzünden puan verirken epey zorlansam da, ortalama üstü bir film olduğunu kabul etmek gerek.