Ofis Çılgınlığı

Benim gibi iş hayatının büyük bölümü ofislerde geçen kimselere direkt olarak hitap eden bir film. Daha ofise giriş sahnesinde olan kapı kolundaki elektriklenmeden ötürü kapı kulpuna temkinli dokunarak ofise giriş sahnesi beni filme çekmek için yeterli oldu diyebilirim. Yoğun bir trafikte hangi şeride geçersen o şeridin durması gibi şanssızlıklara arka perdede yer verişi ise ayrı bir renkti.

Fotokopi makinasında kağıt sıkışması olayına böylesi geniş yer vermiş olması ise yine ofis çalışmasıyla ilgili farklı bir detay. İşleri sevmemek ayrı bir konu ama bu işleri sevmemeyi daha da körükleyen çeşitli unsurlar, ofis aletleri ile ayrıca perçinlenmiş. Bürokrasi kapsamında, bir kimsenin, patrona ulaşana kadar, müdürünün müdürünün müdürünün müdürü olması durumuna, filmdeki deyimiyle "benim 8 patronum var" kısmı harika eleştirilmiş.

Beklediğim gibi bir sona sahip değildi. Psikoloğunun ölümüyle birlikte hayatın ne kadar kısa olduğunu fark edip, işi hayatı umursamamaya başlamasını bir nevi kuruş soygunculuğuna bağlamasını, filmin ana konusuyla çok ilintili bulamadım. Açıkçası ofisle ilgili eleştirilerin bağlandığı bir sonu bekliyordum. Ha bu hali de elbette keyifliydi. Jennifer Aniston'un filmdeki rolu beşinci sıralara falan tekabül etmektedir. Asıl olay ofis çalışanları içerisinde dönmekte.

Günümüzde bile eleştirileri son derece geçerli olan bir filmdir.