14 yıl önce
7.3
501 OYPUAN VER
5
Imdb: 7.1 (141.218 OY)
KONUSU
Öğrencilerin sesini yükseltmeye başladığı, o ünlü 68 Baharı’ndayız. Isabelle ve erkek kardeşi Theo, bohem aileleri tatilde olduğu için Paris’te yalnız kalmışlardır. Matthew isimli Amerikalı bir öğrenciyi evlerine davet ederler. Üçünün de ortak özelliği ise filmlere olan düşkünlükleridir.
Zamanla, k ... Devamı
Zamanla, k ... Devamı
Öğrencilerin sesini yükseltmeye başladığı, o ünlü 68 Baharı’ndayız. Isabelle ve erkek kardeşi Theo, bohem aileleri tatilde olduğu için Paris’te yalnız kalmışlardır. Matthew isimli Amerikalı bir öğrenciyi evlerine davet ederler. Üçünün de ortak özelliği ise filmlere olan düşkünlükleridir.
Zamanla, konukla aralarındaki ilişki tutkularının peşinden cinselliği tüm yönleriyle keşfedecekleri arzu dolu bir oyuna dönüşür. Dışarıda ise devrim sesini çoktan yükseltmeye başlamıştır.
Zamanla, konukla aralarındaki ilişki tutkularının peşinden cinselliği tüm yönleriyle keşfedecekleri arzu dolu bir oyuna dönüşür. Dışarıda ise devrim sesini çoktan yükseltmeye başlamıştır.
-
Bernardo Bertolucci
Yönetmen
OYUNCULAR
Tüm Oyuncular ve Teknik Ekip
Matthew
Isabelle
Theo
Anne
Baba
Jean-Pierr...
Jean-Pierr...
Patrick
YORUM YAZ
POPÜLER YORUMLAR
68 Kuşağına hafiften dokunup geçen, daha çok Theo ve Isa arasındaki ilişkiden bahseden bir film. Ve tesadüfen kendisini bu iki kardeşin garip(ve bana göre masum) ilişkisinin arasında bulmuş Matthew.
Filmin en öne çıkan tarafı, yönetmenin müzikleri ve eski filmleri harika kullanmasıdır. Filmde çalan her şarkının güzel olması bi tarafa; şarkıların çaldıkları yerler, konuyla ve atmosferle çok uyumluydu.
"Bertolucci çok rererö, resmen porno çevirmiş, sapıkça." diyorsanız eğer, olaya önyargılı yaklaşıyorsunuz demektir. Ben bu filmi izlerken pornoyu çağrıştıran herhangi bir şey görmedim. O sevişme sahneleri ve çıplak sahneler sadece cinsel organlara değil, beyne ve kalbe de hitap eden sahnelerdi bana göre. O sahnelerde Theo ve Isabelle arasındaki ilişkiyi anlamaya çalıştım, o ilişkinin aslında ne kadar masum olduğunu görmeye başladım, gerçekten de birbirlerine sonuna kadar bağlı birer ikiz olduklarını, kendi aralarındaki mevcut çıplaklığın ... Devamı
Filmin en öne çıkan tarafı, yönetmenin müzikleri ve eski filmleri harika kullanmasıdır. Filmde çalan her şarkının güzel olması bi tarafa; şarkıların çaldıkları yerler, konuyla ve atmosferle çok uyumluydu.
"Bertolucci çok rererö, resmen porno çevirmiş, sapıkça." diyorsanız eğer, olaya önyargılı yaklaşıyorsunuz demektir. Ben bu filmi izlerken pornoyu çağrıştıran herhangi bir şey görmedim. O sevişme sahneleri ve çıplak sahneler sadece cinsel organlara değil, beyne ve kalbe de hitap eden sahnelerdi bana göre. O sahnelerde Theo ve Isabelle arasındaki ilişkiyi anlamaya çalıştım, o ilişkinin aslında ne kadar masum olduğunu görmeye başladım, gerçekten de birbirlerine sonuna kadar bağlı birer ikiz olduklarını, kendi aralarındaki mevcut çıplaklığın ... Devamı
68 Kuşağına hafiften dokunup geçen, daha çok Theo ve Isa arasındaki ilişkiden bahseden bir film. Ve tesadüfen kendisini bu iki kardeşin garip(ve bana göre masum) ilişkisinin arasında bulmuş Matthew.
Filmin en öne çıkan tarafı, yönetmenin müzikleri ve eski filmleri harika kullanmasıdır. Filmde çalan her şarkının güzel olması bi tarafa; şarkıların çaldıkları yerler, konuyla ve atmosferle çok uyumluydu.
"Bertolucci çok rererö, resmen porno çevirmiş, sapıkça." diyorsanız eğer, olaya önyargılı yaklaşıyorsunuz demektir. Ben bu filmi izlerken pornoyu çağrıştıran herhangi bir şey görmedim. O sevişme sahneleri ve çıplak sahneler sadece cinsel organlara değil, beyne ve kalbe de hitap eden sahnelerdi bana göre. O sahnelerde Theo ve Isabelle arasındaki ilişkiyi anlamaya çalıştım, o ilişkinin aslında ne kadar masum olduğunu görmeye başladım, gerçekten de birbirlerine sonuna kadar bağlı birer ikiz olduklarını, kendi aralarındaki mevcut çıplaklığın cinsellikle değil, birbirlerine sadakatle ve kendini ona açmakla, ondan hiçbir şeyi sakınmamakla, ondan utanacak bir şeyin olmamasıyla ilgili olduğunu anladım.
Yönetmen mi beni kandırabilmeyi başardı, yoksa bazı insanlar mı bu gördüklerimi görmemekte ısrarcı bilmiyorum. Ama bu film, büyüsüyle beni etkiledi.
Aralarında çevirdikleri oyunlar da, hala birer çocuk masumluğunda kaldıklarının göstergesiydi.Matthew ve Isabelle randevuya çıkıp eve dönerken, bir dükkanın önünde TV izledikleri sahneyi hatırlayın. Olaylarla ilgili haberler, konuşmalar gösterilirken Isabelle "Theo ve ben asla televizyon izlemeyiz. Biz safız. Saf ve katı." diyor. Bu da kendi içlerindeki dünyaya bağlı yaşadıklarının ve ona bağlı kalmak istediklerinin bir göstergesi.
Film bittikten sonra "Peki neden böyle bir ilişkinin içinde bulmuşlar kendilerini?" diye sorduğumda, kendmi banyo sahnesinde Matthew ve Theo’nun yaptığı konuşmada buldum.
Banyoda Matthew, Theo’ya sinemayla ve yönetmenlerle ilgili bir konudan bahsediyor.
M:Yönetmen bir röntgenci, sapık gibidir. Kamera sanki, anne babanın odasının anahtar deliği gibidir. Ve onları gözetlersin ve iğrenirsin. Ve kendini suçlu hissedersin, ama başka bir yere bakamazsın. Bu da filmleri suç, yönetmenleri de suçlu gibi yapar. Sanki yasadışı olmalıymış gibi.
T:Desene yönetmen olma şansım da yok. Bizimkiler her zaman yatak odası kapısını açık bırakırlar.
Bu konuşmadan şöyle bir çıkarımda bulundum. Çocukluğunda "her zaman açık olan yatak odası kapısından" ebeveynlerini izleyen Theo ve Isabelle, bundan etkilenerek bu karşılıklı çıplaklığa ve cinsel tabulardan uzaklaşmaya başlıyorlar. Bunu tamamen doğal kabul ederek büyüyorlar. Ama Matthew’ün konuşmasının sonlarında dediği "...kendini suçlu hissedersin, ama başka bir yere bakamazsın." cümlesinden; iki kardeşin bu olayı doğallaştırmasına rağmen, Isabelle’in filmin sonlarına doğru intihar etme isteğinin de, içinde kalan bu suç hissinden ötürü olduğunu anlayabiliriz. Ailelerinin yaptığı şeyi izlerken duyduğu rahatsızlık ve suç, içinde bulundukları durumun da bilinçaltında ona suç olduğuna inanmasına sebep olmuş olabilir ve babasının bıraktığı çeki gördüğünde, kendilerinin de izlendiğini anlaması...
Ayrıca, Theo’nun dediği "Bizimkiler her zaman yatak odası kapısını açık bırakırlar." lafından sonra, filmin sonlarında; üçlü, Isabelle’in yaptığı çadırın içindeyken, bu sefer ailelerinin onları tamamen açık bir kapıdan izlemesi de ayrı bir ironi. :)
Ayrıca yönetmen yukarıda Matthew’e yaptırdığı konuşmayla, "Bakın bi film çektim, içinde cinsellik kullandım, rahatsız olabileceğiniz cinsel objeler kullandım. Ama tıpkı anahtar deliğinden izlemek gibi, benim filmimde de suçlu hissetmenize rağmen başka bir yeri izlemeyeceksiniz. Yatak odamın kapısını size sonuna kadar açmışken, filmi izleyin ve benim yarattığım doğallığı izlemenin keyfine bakın." demiş olabilir. Yani, filmin verdiği keyfe odaklanın yeterli.
Filmin en öne çıkan tarafı, yönetmenin müzikleri ve eski filmleri harika kullanmasıdır. Filmde çalan her şarkının güzel olması bi tarafa; şarkıların çaldıkları yerler, konuyla ve atmosferle çok uyumluydu.
"Bertolucci çok rererö, resmen porno çevirmiş, sapıkça." diyorsanız eğer, olaya önyargılı yaklaşıyorsunuz demektir. Ben bu filmi izlerken pornoyu çağrıştıran herhangi bir şey görmedim. O sevişme sahneleri ve çıplak sahneler sadece cinsel organlara değil, beyne ve kalbe de hitap eden sahnelerdi bana göre. O sahnelerde Theo ve Isabelle arasındaki ilişkiyi anlamaya çalıştım, o ilişkinin aslında ne kadar masum olduğunu görmeye başladım, gerçekten de birbirlerine sonuna kadar bağlı birer ikiz olduklarını, kendi aralarındaki mevcut çıplaklığın cinsellikle değil, birbirlerine sadakatle ve kendini ona açmakla, ondan hiçbir şeyi sakınmamakla, ondan utanacak bir şeyin olmamasıyla ilgili olduğunu anladım.
Yönetmen mi beni kandırabilmeyi başardı, yoksa bazı insanlar mı bu gördüklerimi görmemekte ısrarcı bilmiyorum. Ama bu film, büyüsüyle beni etkiledi.
Aralarında çevirdikleri oyunlar da, hala birer çocuk masumluğunda kaldıklarının göstergesiydi.Matthew ve Isabelle randevuya çıkıp eve dönerken, bir dükkanın önünde TV izledikleri sahneyi hatırlayın. Olaylarla ilgili haberler, konuşmalar gösterilirken Isabelle "Theo ve ben asla televizyon izlemeyiz. Biz safız. Saf ve katı." diyor. Bu da kendi içlerindeki dünyaya bağlı yaşadıklarının ve ona bağlı kalmak istediklerinin bir göstergesi.
Film bittikten sonra "Peki neden böyle bir ilişkinin içinde bulmuşlar kendilerini?" diye sorduğumda, kendmi banyo sahnesinde Matthew ve Theo’nun yaptığı konuşmada buldum.
Banyoda Matthew, Theo’ya sinemayla ve yönetmenlerle ilgili bir konudan bahsediyor.
M:Yönetmen bir röntgenci, sapık gibidir. Kamera sanki, anne babanın odasının anahtar deliği gibidir. Ve onları gözetlersin ve iğrenirsin. Ve kendini suçlu hissedersin, ama başka bir yere bakamazsın. Bu da filmleri suç, yönetmenleri de suçlu gibi yapar. Sanki yasadışı olmalıymış gibi.
T:Desene yönetmen olma şansım da yok. Bizimkiler her zaman yatak odası kapısını açık bırakırlar.
Bu konuşmadan şöyle bir çıkarımda bulundum. Çocukluğunda "her zaman açık olan yatak odası kapısından" ebeveynlerini izleyen Theo ve Isabelle, bundan etkilenerek bu karşılıklı çıplaklığa ve cinsel tabulardan uzaklaşmaya başlıyorlar. Bunu tamamen doğal kabul ederek büyüyorlar. Ama Matthew’ün konuşmasının sonlarında dediği "...kendini suçlu hissedersin, ama başka bir yere bakamazsın." cümlesinden; iki kardeşin bu olayı doğallaştırmasına rağmen, Isabelle’in filmin sonlarına doğru intihar etme isteğinin de, içinde kalan bu suç hissinden ötürü olduğunu anlayabiliriz. Ailelerinin yaptığı şeyi izlerken duyduğu rahatsızlık ve suç, içinde bulundukları durumun da bilinçaltında ona suç olduğuna inanmasına sebep olmuş olabilir ve babasının bıraktığı çeki gördüğünde, kendilerinin de izlendiğini anlaması...
Ayrıca, Theo’nun dediği "Bizimkiler her zaman yatak odası kapısını açık bırakırlar." lafından sonra, filmin sonlarında; üçlü, Isabelle’in yaptığı çadırın içindeyken, bu sefer ailelerinin onları tamamen açık bir kapıdan izlemesi de ayrı bir ironi. :)
Ayrıca yönetmen yukarıda Matthew’e yaptırdığı konuşmayla, "Bakın bi film çektim, içinde cinsellik kullandım, rahatsız olabileceğiniz cinsel objeler kullandım. Ama tıpkı anahtar deliğinden izlemek gibi, benim filmimde de suçlu hissetmenize rağmen başka bir yeri izlemeyeceksiniz. Yatak odamın kapısını size sonuna kadar açmışken, filmi izleyin ve benim yarattığım doğallığı izlemenin keyfine bakın." demiş olabilir. Yani, filmin verdiği keyfe odaklanın yeterli.
filmden bir bütün olarak hiçbirşey anlamadım, bertolucci nin ne yapmak istediği hakkında hiç bir fikrim yok, film bitti ve ben 'ee yani..? ' de kaldım. bir yanda ikizler ve mathew ın aralarında yaşadığı tuhaf ilişki, bir yanda küçücük bir yanda devrim, bir yanda nie oldukları belli olmayan ebeveyn. filmin herşeyi eksik kalmış. hiçbirşey yok.
tek beğendiğim şey yönetmenın sinema sevgisini gösteriş şekli,gençlerin film boyunca oynadıkları oyun.
filmin sonunda ebeveynlerin çoçukları çıplak gördüğü sahnede 68 döneminin ailesinin yansıtılması gerçekten tartışmaya açıktır.
tek beğendiğim şey yönetmenın sinema sevgisini gösteriş şekli,gençlerin film boyunca oynadıkları oyun.
filmin sonunda ebeveynlerin çoçukları çıplak gördüğü sahnede 68 döneminin ailesinin yansıtılması gerçekten tartışmaya açıktır.
şu dialog aklımdan çıkmayacak:
"matthew: herkesin bir babası var.
theo: evet. ama tanrının olmadığı gerçeği babanın onun yerini alacağı anlamına gelmez.."
çünkü Kafka'nın da dediği gibi; "özgürlük babaya karşı gelmekle başlar"
Theo kızıl neferlerin elinde silahlar yerine kitapların; savaş yerine kültürün ikame ettiği bir film tasarısından bahsettiğinde, Matthew'ün yaptığı eleştiri kilit bir yanıttı aslında; 'hepsinin elinde tek bir kitap olacak'. Sınıf mücadelesi; sınıf bilinci; tek tipleşme; bireyselliğin bitişi. Bireysel davranan herkesin bir süre sonra 'lümpen proleter yaftası' yemesi ve muhalefet içerisindeki potansiyel merkez sağ; faşizan eğilimler... bir Amerika'lının -liberal demiyorum- ama salt sınıfsal mücadele değil aynı zamanda 'liberter' bir algı ile meseleyi ele alışı Haymarket kültürünün -kökleri amerika'da olan bir gelenek olup yaprak ve dalları ispanya iç savaşına uzanan- neden Chichago'da; Amerika'da başladığının gö ... Devamı
"matthew: herkesin bir babası var.
theo: evet. ama tanrının olmadığı gerçeği babanın onun yerini alacağı anlamına gelmez.."
çünkü Kafka'nın da dediği gibi; "özgürlük babaya karşı gelmekle başlar"
Theo kızıl neferlerin elinde silahlar yerine kitapların; savaş yerine kültürün ikame ettiği bir film tasarısından bahsettiğinde, Matthew'ün yaptığı eleştiri kilit bir yanıttı aslında; 'hepsinin elinde tek bir kitap olacak'. Sınıf mücadelesi; sınıf bilinci; tek tipleşme; bireyselliğin bitişi. Bireysel davranan herkesin bir süre sonra 'lümpen proleter yaftası' yemesi ve muhalefet içerisindeki potansiyel merkez sağ; faşizan eğilimler... bir Amerika'lının -liberal demiyorum- ama salt sınıfsal mücadele değil aynı zamanda 'liberter' bir algı ile meseleyi ele alışı Haymarket kültürünün -kökleri amerika'da olan bir gelenek olup yaprak ve dalları ispanya iç savaşına uzanan- neden Chichago'da; Amerika'da başladığının gö ... Devamı
şu dialog aklımdan çıkmayacak:
"matthew: herkesin bir babası var.
theo: evet. ama tanrının olmadığı gerçeği babanın onun yerini alacağı anlamına gelmez.."
çünkü Kafka'nın da dediği gibi; "özgürlük babaya karşı gelmekle başlar"
Theo kızıl neferlerin elinde silahlar yerine kitapların; savaş yerine kültürün ikame ettiği bir film tasarısından bahsettiğinde, Matthew'ün yaptığı eleştiri kilit bir yanıttı aslında; 'hepsinin elinde tek bir kitap olacak'. Sınıf mücadelesi; sınıf bilinci; tek tipleşme; bireyselliğin bitişi. Bireysel davranan herkesin bir süre sonra 'lümpen proleter yaftası' yemesi ve muhalefet içerisindeki potansiyel merkez sağ; faşizan eğilimler... bir Amerika'lının -liberal demiyorum- ama salt sınıfsal mücadele değil aynı zamanda 'liberter' bir algı ile meseleyi ele alışı Haymarket kültürünün -kökleri amerika'da olan bir gelenek olup yaprak ve dalları ispanya iç savaşına uzanan- neden Chichago'da; Amerika'da başladığının göstergesi aslında.
sonuç itibariyle oldukça ince düşünülmüş dialoglar ve sahneler olduğunu düşünüyorum filmde; başarılıydı.
"matthew: herkesin bir babası var.
theo: evet. ama tanrının olmadığı gerçeği babanın onun yerini alacağı anlamına gelmez.."
çünkü Kafka'nın da dediği gibi; "özgürlük babaya karşı gelmekle başlar"
Theo kızıl neferlerin elinde silahlar yerine kitapların; savaş yerine kültürün ikame ettiği bir film tasarısından bahsettiğinde, Matthew'ün yaptığı eleştiri kilit bir yanıttı aslında; 'hepsinin elinde tek bir kitap olacak'. Sınıf mücadelesi; sınıf bilinci; tek tipleşme; bireyselliğin bitişi. Bireysel davranan herkesin bir süre sonra 'lümpen proleter yaftası' yemesi ve muhalefet içerisindeki potansiyel merkez sağ; faşizan eğilimler... bir Amerika'lının -liberal demiyorum- ama salt sınıfsal mücadele değil aynı zamanda 'liberter' bir algı ile meseleyi ele alışı Haymarket kültürünün -kökleri amerika'da olan bir gelenek olup yaprak ve dalları ispanya iç savaşına uzanan- neden Chichago'da; Amerika'da başladığının göstergesi aslında.
sonuç itibariyle oldukça ince düşünülmüş dialoglar ve sahneler olduğunu düşünüyorum filmde; başarılıydı.
YENİ YORUMLAR
Tüm Yorumlar
Filmin temel aldığı konu Marxın "Filozoflar dünyayı yalnızca değişik biçimlerde yorumladılar, oysa mesele onu değiştirmektir" düşüncesinden geliyor. Harekete geçmeyen felsefe burjuvazidir diyor bir nevi yönetmen. Bunu da ilginç bir senaryoyla işlemiş. Kendini keşfeden ve ailelerinin evinde onların parasıyla çeşitli fantezilerini yaşayan bu gençleri devrim fikrini destekleyen fakat aslında sadece evinde oturup pahalı şarabıyla yaşananları penceresinden izleyenler olarak tasviri bize bunu net bir şekilde açıklıyor. Bu film hakkında çok daha uzun açıklamalar yapılır, yaptığı göndermelerle; o dönemi, aile yapısı, kült filmleri, fikirleri içermesiyle herkesin izlemesi gereken sanat sepet dolu bir film. Eva Greenin olması da cabası
Oldukça değişik bir film. Gergin notalardan sakin müziklere geçen ,hem dalga geçen ,hem eleştiren, hem öven de.
Sanata karşı gelen siyaset ve siyasete karşı gelen sanat. Film böyle başlıyor öyle bitiyor ve aşk üçgeni bu konuları birbirine bağlamak için var. Komunizm ,aşk ,güzel kadınlar ,yer yer hafiflik, alttan siyaset mesajları. Bertolucci Godard’ın filmlerine ve kişiliğine karşı aşk ile mi, saygı ile mi yoksa iğneleme ile mi yaklaşıyor, anlamak zor fakat Fransız Yeni Dalga akımına karşı boş olmadığı belli. Filmlere yaptığı göndermelerle ; şarkılar ,sahneler ,tüylerim diken diken oldu bazı yerlerde o filmleri hatırlayınca. Göndermelerin farkı ise onların apaçık olması. Bu unsurdan zevk almak için pek çok filme hakim olmak lazım ,en çok da Fransız yapımlarına.
Her şeye rağmen film kesik kesik gibiymiş geldi bana. Bazı unsurlar ya eksikti ya aşırıya kaçıyordu. Bi yerden sonra filmle doydum ,yarısına kadar ise görselliği ve sanatsallığ
... Devamı
Oldukça değişik bir film. Gergin notalardan sakin müziklere geçen ,hem dalga geçen ,hem eleştiren, hem öven de.
Sanata karşı gelen siyaset ve siyasete karşı gelen sanat. Film böyle başlıyor öyle bitiyor ve aşk üçgeni bu konuları birbirine bağlamak için var. Komunizm ,aşk ,güzel kadınlar ,yer yer hafiflik, alttan siyaset mesajları. Bertolucci Godard’ın filmlerine ve kişiliğine karşı aşk ile mi, saygı ile mi yoksa iğneleme ile mi yaklaşıyor, anlamak zor fakat Fransız Yeni Dalga akımına karşı boş olmadığı belli. Filmlere yaptığı göndermelerle ; şarkılar ,sahneler ,tüylerim diken diken oldu bazı yerlerde o filmleri hatırlayınca. Göndermelerin farkı ise onların apaçık olması. Bu unsurdan zevk almak için pek çok filme hakim olmak lazım ,en çok da Fransız yapımlarına.
Her şeye rağmen film kesik kesik gibiymiş geldi bana. Bazı unsurlar ya eksikti ya aşırıya kaçıyordu. Bi yerden sonra filmle doydum ,yarısına kadar ise görselliği ve sanatsallığı ile büyülenmiştim. Sırf güzel göndermeler için iyi puan.
Her sinema severin mutlaka izlemesi gereken çok özel bir film. Kesinlikle underrated.
''Marjinal olmak'' akımına karşı yapılmış bir parodi bence -Sübliminal-
Keşke!
Keşke!
Bu filmi karantinya almak için bi' sebeb göremedim ve karantinaya alanların profillerini inceledeikten sonra karantinaya alanların yeterince sebebi olduğu farkettim. Güzel senaryo , güzel oyunculuklar , güzel sahneler , güzel müzikler.. Gerçek filimadamı / fililmkadınlarının izlemesi için hiç bir olumsuzluk göremedim..
film genel anlamıyla rahatsız edici bu doğru. ancak bana göre filmi izlerken etik mi değil mi algısını bırakıp kurguya odaklanılırsa filmdeki güzel ve eksik yanlar görülebilir. Bertolucci sevdiğim bir yönetmendir. filme genel anlamıyla baktığımda bizi rahatsız edecek ilişkileri işlemek istemiş diyorum ama yapılmak istenen buysa Matthew ve Theo'nun arasında bir çekim olması ve bunun üstünde durulması da gerekmez miydi? camdan giren taşla sokağa çıkmaları, Matthew'un converse ayakkabıları, yumurta kırma sahnesi çok etkileyiciydi. karakterlerin sinema sevgilerinin işlenişini sevdim. filmi izlerken neden bazı şeyler bu kadar havada kalmış karakterlerin iç dünyasına neden az girilmiş dedim ama bittikten sonra düşündüğümde böyle olmasının kesinlikle filmi daha etkileyici yaptığını anladım bu yönden Bertolucci'yi tebrik etmek gerek. ayrıca sinematografi gerçekten çok hoşuma gitti, sahnelerde verilmek istenen duygular ve mekanlar birbirine çok
... Devamı
film genel anlamıyla rahatsız edici bu doğru. ancak bana göre filmi izlerken etik mi değil mi algısını bırakıp kurguya odaklanılırsa filmdeki güzel ve eksik yanlar görülebilir. Bertolucci sevdiğim bir yönetmendir. filme genel anlamıyla baktığımda bizi rahatsız edecek ilişkileri işlemek istemiş diyorum ama yapılmak istenen buysa Matthew ve Theo'nun arasında bir çekim olması ve bunun üstünde durulması da gerekmez miydi? camdan giren taşla sokağa çıkmaları, Matthew'un converse ayakkabıları, yumurta kırma sahnesi çok etkileyiciydi. karakterlerin sinema sevgilerinin işlenişini sevdim. filmi izlerken neden bazı şeyler bu kadar havada kalmış karakterlerin iç dünyasına neden az girilmiş dedim ama bittikten sonra düşündüğümde böyle olmasının kesinlikle filmi daha etkileyici yaptığını anladım bu yönden Bertolucci'yi tebrik etmek gerek. ayrıca sinematografi gerçekten çok hoşuma gitti, sahnelerde verilmek istenen duygular ve mekanlar birbirine çok uyumluydu. sevdiğim ve başarılı bir film, tekrar tekrar izleyebilirim
Çok önce izlediğim ve izledikten hemen sonra tekrar izlediğim (etkisi bitmesin diye) nadir filmlerdendir.Bertolucci zaten yaptığı işlerle her zaman beğenimi kazanmıştır.Onun ayrıntılarda saklayıp izleyicilerin farkına varmasını beklediği müthiş sembollerini,muzu üç parçaya ayırma sahnesi,zippo çakmağı her yere sığdırabilmesi,yumurtanın kırılması çok az yönetmende bulmuşumdur.Şaşırdığım noktalardan birisi filmin beğenen sayısının çok fazlaolması; bunu da politik atmosferi ve sıradışı ilişkileri konu almasına bağlıyorum. Tabii sevmeyeni de çok hatta sapık bir film diyenler bile var. Son sözüm: Harikaydı...
evet dönelim hayatın gerçeklerine, ben böyle görmedim ilaç versen böyle olmaz
Farklı bir bakış açısı yakalayamazsanız, filmden zevk almanız zor. Çoğu sahnesi rahatsızlık verici olsa da filmden çıkarıp atmaya kalktığımızda her şeyi derinden etkiler. Yani hepsi yerli yerinde. Çoğumuza uzak olan bir kuşağın devrimine tanık olmak ise şahane. Sinemaya olan tutkunun yansıtılış biçimi ise oldukça hoş.
etik olarak hoş değil, bunu ikizlerin hala çocuk kalmalarına bağlıyorum. filmi tekrar tekrar izlememin asıl nedenlerinden biri filmin çekildiği ev. mekanlara çok büyük bir ilgim var ve bir filmin/dizinin çekildiği mekan ne kadar güzelse o kadar benimseyebiliyorum. aynı zamanda 68 kuşağını bir köşede vermiş olması güzel, daha ön planda olabilirdi diye düşünüyorum; karakterlerin film sevgisi ve film boyunca çalınan müzikler çok hoş. eğer üç karakterin tuhaf, saplantılı ilişkisine değinmek gerekirse; kesinlikle hoş değil ve bence sinema perdesine yansıması da biraz eksik olmuş çünkü eğer bu birmenage a trois ise bizim tek gördüğümüz matthew ve isabelle. (bakın, isabelle ve theo arasındaki tuhaf bağı es geçiyorum; en azından birlikte olmadıklarını bilmek rahatlık verici.) theo ve matthew arasındaki "seni de seviyorum theo" falan dedirtecek yakınlığı görmek imkansız. yönetmenin neden iki erkeği ekrana taşımakta bu kadar tereddütlü olduğunu a
... Devamı
etik olarak hoş değil, bunu ikizlerin hala çocuk kalmalarına bağlıyorum. filmi tekrar tekrar izlememin asıl nedenlerinden biri filmin çekildiği ev. mekanlara çok büyük bir ilgim var ve bir filmin/dizinin çekildiği mekan ne kadar güzelse o kadar benimseyebiliyorum. aynı zamanda 68 kuşağını bir köşede vermiş olması güzel, daha ön planda olabilirdi diye düşünüyorum; karakterlerin film sevgisi ve film boyunca çalınan müzikler çok hoş. eğer üç karakterin tuhaf, saplantılı ilişkisine değinmek gerekirse; kesinlikle hoş değil ve bence sinema perdesine yansıması da biraz eksik olmuş çünkü eğer bu birmenage a trois ise bizim tek gördüğümüz matthew ve isabelle. (bakın, isabelle ve theo arasındaki tuhaf bağı es geçiyorum; en azından birlikte olmadıklarını bilmek rahatlık verici.) theo ve matthew arasındaki "seni de seviyorum theo" falan dedirtecek yakınlığı görmek imkansız. yönetmenin neden iki erkeği ekrana taşımakta bu kadar tereddütlü olduğunu anlamadım, bunu sormak bile başlı başına bir hata olabilir ama böylesine bir ilişkiyi göstermeye çalışırken yalnızca iki karaktere odaklanmak biraz tuhaf oluyor. çünkü bana sorarsanız üçünden en ilgi çekici olan karakter theo idi ve onun niyeyse pek bir önemi yok gibi duruyor. neyse efendim, başa dönersek; etik olarak hoş değil fakat adı üstünde "the dreamers", filmin geneline baktığınızda sıkmıyor, anlattığı dönem ilgi çekici, fransa'da geçmesi, godard'ın adının sürekli anılması, ünlü yönetmen ve filmlere yapılan göndermeler, siyasi görüşler, felsefe tartışmaları olarak (matthew ve theo arasındaki her konuşma ilgi çekiciydi) gerçekten izlenmeye değer. iki kardeşin birbirine bu kadar bağlı olması konusu tam tamına bertolucci'nin fikri olmadığından (bkz: les enfants terribles - jean cocteu) ona bir şey diyemeyeceğim, bir fikri, bir hikayeyi aktarmış gibi geldi bana.
kardeşlerin arasındaki ilişkiyi rahatsız edici bulduğum, ee hani nerde 68 kuşağı, nerde olaylar dediğim bence çok ta gerekli olmayan bir film.
eva green güzelliği ve bol bol sergilediği vücuduyla seyirciyi etkilemeyi her zamanki gibi başarıyor. filmin müzikleri ise en az film kadar başarılı ve sağlam. belki de filmin en doğal sahnesi Matthew'in lavaboya işemesidir. zaman kaybı olduğunu düşünmüyorum güzel film.
Bana Jimi Hendrix çal sen, Janis Joplin çal, yok efendim Edith Piaf,Francoise Hardyçal, yetmezmiş gibi git Maggie M'Gill ve TheSpy(The Doors) çal, öleyim ben zevkten ama gel gör ki bu film olmamış, olamamış...
Düşler, Tutkular & Suçlar filmine Benzer Film ekliyorsun.
Düşler, Tutkular & Suçlar filmini Kategorize ediyorsun.
Bu filmi aşağıdaki seçenekleri işaretleyerek kategorize edebilirsin.
Düşler, Tutkular & Suçlar filmine Konu ekliyorsun.
FİLM İLE İLGİLİ İSTATİSTİKLER
Arama sonuçları
Bu filmi izleyen 20 kişi
Kullanıcı Bulunamadı...
ÜYE OL