Yankesici

Roman gibi bir filmdi, nasıl ki romanda betimlemeler üzerinden karakteri tanıyorsak sanki bu filmde bize karakteri okuyormuşuz gibi tanıttı bize.

Bresson filmin en başından der zaten;bu film polisiye türünde bir film değildir.Yazar sesler ve resimlerle,bir gencin zaafıyla kendisine uygunolmadığı halde içine girdiğiyankesicilikte yaşadığı kabusuanlatmaya çalışıyor.Yalnız bu macera eğer olmasaydı,birbirlerini asla tanımayacakiki kalbi, garip yollardan birleştirecektir.

diye.

Hakkaten de öyle zaten. Filmde çok güzel bir bütünlük vardı. Bana bu kadar güzel gelmesinin nedeni sanırım filmin kısa olması, yani film ne kadar kısa oluyorsa bütünlük ve sahnelerin yoğunluğu daha da artıyor galiba, çünkü boşa tek bir sahne bile yok. Tabi bu kesin bi kanı değil fakat bi filmin 75 dakikada bu kadar iyi bir etki bırakabilmesi süper bir olay. Hele ki 1959 senesini düşünürsek bence bu filmin kıymeti bilinmeli. İzlediğim en sağlam senaryosu olan, yani gerçekten bir şeyler anlatma, bir derdi gösterme isteğiyle ortaya çıkmış filmlerdendi. Senaryonun ne kadar önemli olduğunu, estetiğin senaryo temeli olmayınca yalnız başına bir anlam ifade etmediğini tekrar görmüş oldum. Filmin finali gerçekten çok başarılı. Sitedeki arkadaşlardan biri şöyle bir yorum yazmış;

Dostoyevskinin bir sözü var:

"İnsan, hedefe ilerlemeyi sever, ulaşmayı değil"

..

bu filmdeki karakter de parkurları birer birer aşıyor ve hiç beklemediği anda asıl istediği şeye kavuşuyor..

Detaylar da güzeldi, örneğin; hırsızın evinin kapısını daima açık bırakıp gitmesi görülmeye değer bir ironiydi. Mutlaka izlenmeli. İyi seyirler.