Snowpiercer

Önce çizgi roman, sonra film, şimdide dizisi.. -ki dizisini oldukça başarılı buldum. Dizi, özellikle sistem ve sisteme başkaldırı, sınıf arası farklılıklar ve bunun toplumdaki etkileri, toplumdaki alt kademe olarak görülen kesime nasıl muhtaç olunduğu ile ilgili oldukça başarılı anlatımlara sahip. Jennifer resmen hiç yaşlanmamış gibi rolünü layıkıyla oynamış. İlk sezonun sonunu kızı ile bağlamasaydı çok çok daha fazla hoşuma giderdi ama bu haliyle de epeyi tatmin edici.

ikinci sezon sonrası edit: sean bean’ın diziye katılımı kaliteyi epeyi yükseltti evet fakat bu sezonda sınıf farklılıkları temasından uzaklaşıp daha çok kendi ideolojisinin hakimiyeti kurma savaşları izliyoruz. Türlü akıl oyunları ihanetler falan derken hareketlilik son bulmuyor. Bu sezonda, sanatsal müzik ziyafetlerine epeyi yer verilmiş bu da bir artı. Ayrıca tıp deneyleri gibi farklı unsurlarla da renklilik katılmış. Dizinin kalitesinin ilk sezona göre bir tık arttığı kanaatindeyim. Bir yandan da ilk sezondaki ana karakterlerle hikayeyi sürdürmektense yeni karakterler sivrilmeleri de ayrıca hoşuma gitti.

üçüncü sezon sonrası edit: Dizide başarılı oyunculuk sergileyenlerin bu sezonda rol değerleri yükseltilmiş bu güzel bir gelişmeydi. Özellikle ruth karakteri için. Yedinci bölümdeki alternatif evren denemesi sanırım yönetmenin aklındakileri deneme biçimiydi. Ayrıca bölüm sonundaki melanie ihaneti o kadar hızlı gelişti ki, önceki bölümlerde detaylıca işlenen görece daha önemsiz konular varken bu konunun bu kadar hızlı gelişmesi çok anlamsızdı. İkinci sezona göre daha iyi bir sezondu.

ayrı dünyaların keskin çizgisini renk ayrımları ile çok güzel bir şekilde çizen, öyle ki kendilerine insan muamelesi dahi yapılmayan, karanlıkta yaşayan ve yemek -ki yemek denirse- hakları bile azaltılan bu insanlara konuşma yapmak için gelen kürklü, uzun sivri topuklu ayakkabılarıyla yine sınıf ayrımını temsilen taburenin üzerine çıkarak konuşmasını yapan kadın ile bunu bize net bir şekilde gösteren bir diziydi.
başarılı görsellikler olduğunu düşünüyorum. her vagonda bambaşka dünyalara açılan kapılar bana biraz da maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisini hatırlattı. bir yanda karın açlıklarını gidermeye çalışan insanlar, bir taraftan da sauna saatlerinin ayarlanması problemleri olan soylular :) bazı sahneler de yine başucumuza eklemek isteyeceğimiz türden; meditasyon sahnesi ve camları kırık, düzgün şarj olmayan bir telefondan açılan müzikle piyano çaldığını hayal eden ve demirliklerde parmaklarını dans ettiren çocuk...

harika ve özgün bir dizi miydi? hayır aksine the 100 esintilerini dizi boyunca çok sık fark ediyorsunuz. ama izlemesi keyifli bir dizi. genel olarak beğendim. the 100’ı da severek izlemiştim zaten.

dizide geçen ve benim de gönülden bağlı olduğum hayat tarzını yansıtan cümleyle noktalamak istiyorum söylediklerimi: "insanlığımız, bir gün karnımızı doyuracak."