10 ay önce
6.8
43 OYPUAN VER
5
Imdb: 6.8 (3.034 OY)
KONUSU
Kara Tahta, Kürtçe olarak çekilmiş bir İran filmi. Cannes Film Festivali’nde jüri büyük ödülü almış olan Kara Tahta, İran kırsalında kendilerine öğrenci arayan öğretmenlerin öyküsünü belgesele yakın bir dramatik formda anlatıyor. Bu öğretmenler, sırtlarında kara tahtalarıyla seyyahlar gibi geziyorla
... Devamı
Kara Tahta, Kürtçe olarak çekilmiş bir İran filmi. Cannes Film Festivali’nde jüri büyük ödülü almış olan Kara Tahta, İran kırsalında kendilerine öğrenci arayan öğretmenlerin öyküsünü belgesele yakın bir dramatik formda anlatıyor. Bu öğretmenler, sırtlarında kara tahtalarıyla seyyahlar gibi geziyorlar. Bölgede yakın zamanda yaşanmış savaşların yarattığı yıkım ise, her sahnede kendini belli ediyor: Öğretmenlerin sırtlarında taşıdıkları kara tahtaların tek işlevi, öğrenciler ders verilirken ortaya çıkmıyor. Bu kara tahtalar, aynı zamanda birer kalkan ve sığınak görevi de üstleniyor zorlu coğrafyada. Hatta, kimi durumlarda bir eşe karşılık olarak da verilebiliyor.
Bu filmde oyuncu olarak karşımıza çıkan Bahman Ghobadi’nin, yine bir Kürtçe film olan Sarhoş Atlar Zamanı’nda yönetmen kimliğiyle karşımıza çıkmış olduğunu da ekleyelim...
Bu filmde oyuncu olarak karşımıza çıkan Bahman Ghobadi’nin, yine bir Kürtçe film olan Sarhoş Atlar Zamanı’nda yönetmen kimliğiyle karşımıza çıkmış olduğunu da ekleyelim...
-
Samira Makhmalbaf
Yönetmen
-
Mohsen Makhmalbaf
Senarist
OYUNCULAR
Tüm Oyuncular ve Teknik Ekip
Said
Halaleh
Rebwar
Baba
Ribwar
Young boy ...
Group leader
Marriage r...
YORUM YAZ
YENİ YORUMLAR
Tüm Yorumlar
"neorealizm, docufiction, cinéma vérité" gibi türlere kayan bir yapım. Kendi hayatlarını oynayan kişilerle, kara tahta sembolinin harmanlanması sonucu oluşmuş bir film. Bir kimsenin öncelikli derdi geçinebilmek ve hayatta kalmak ise okuma-yazma öğrenmeyi ne derece dert edinir? Film tamamen bu düşünce üzerinde dönen farklı bakış açıları sunan bir yapım.
Makhmalbaf'ın tarzını seviyorsanız hoşunuza gidebilir ama her ne kadar kendi hayatlarını oynayan oyuncularla çekilmiş bir yapım olsa da tamamen sembol ve mimikler üzerine oturtulmuş filmler genel olarak çok beğenmiyorum. Tempoyu fazlasıyla yavaşlatıyor ve diyaloglar son derece az oluyor.
Makhmalbaf'ın tarzını seviyorsanız hoşunuza gidebilir ama her ne kadar kendi hayatlarını oynayan oyuncularla çekilmiş bir yapım olsa da tamamen sembol ve mimikler üzerine oturtulmuş filmler genel olarak çok beğenmiyorum. Tempoyu fazlasıyla yavaşlatıyor ve diyaloglar son derece az oluyor.
değersiz, yarını görüp görmeyecekleri şansa bağlı olan, belki okuma bilirse o küçük dünyalarından çıkıp dünyadan haberi olabilecek çocuklar...
Öyle bir filmdir ki hem derin bir duygusallık hemde bir devlet daha doğrusu düzen eleştirisi hemde inanılmaz zor koşullardaki buruk bir evliliği içinde barındırır. İzlediğimde resmen duvara çarpmış gibi oldum derinden sarsan ve yürek parçalayan bir film kısacası. Öğretmen başlarda sizlere haklı gibi gelsede filmde yönetmen sonlara doğru izleyiciyi ters köşe yapmaktadır. Her bilinç düzeyine sahip insan bu filmi anlayabilseydi eğer bu kadar kıyıda köşede kalmışta olmazdı film.
Filmi yanlış anlayamaya meyilli arkadaşlar için :
~~ Spoiler ~~
Öncelikle cahilliği öven, değişmek istemeyen bir grup kaçakçı yoktur filmde. Okuma yazma gibi temel şeylerin mevcut hayatlarında onların gerçekten ihtiyacı olmadığını anlatır. Kaçakçılık suçtur ama geçinmeleri için tek kaynaktır filmde. Iran yada Irak hükümeti yok edilmesi gereken suçlular olarak görseler dahi onların hayatlarında o meslek dışında doldurabilecekleri hiçbirşey yoktur. Kısaca o meslek ... Devamı
Filmi yanlış anlayamaya meyilli arkadaşlar için :
~~ Spoiler ~~
Öncelikle cahilliği öven, değişmek istemeyen bir grup kaçakçı yoktur filmde. Okuma yazma gibi temel şeylerin mevcut hayatlarında onların gerçekten ihtiyacı olmadığını anlatır. Kaçakçılık suçtur ama geçinmeleri için tek kaynaktır filmde. Iran yada Irak hükümeti yok edilmesi gereken suçlular olarak görseler dahi onların hayatlarında o meslek dışında doldurabilecekleri hiçbirşey yoktur. Kısaca o meslek ... Devamı
Öyle bir filmdir ki hem derin bir duygusallık hemde bir devlet daha doğrusu düzen eleştirisi hemde inanılmaz zor koşullardaki buruk bir evliliği içinde barındırır. İzlediğimde resmen duvara çarpmış gibi oldum derinden sarsan ve yürek parçalayan bir film kısacası. Öğretmen başlarda sizlere haklı gibi gelsede filmde yönetmen sonlara doğru izleyiciyi ters köşe yapmaktadır. Her bilinç düzeyine sahip insan bu filmi anlayabilseydi eğer bu kadar kıyıda köşede kalmışta olmazdı film.
Filmi yanlış anlayamaya meyilli arkadaşlar için :
~~ Spoiler ~~
Öncelikle cahilliği öven, değişmek istemeyen bir grup kaçakçı yoktur filmde. Okuma yazma gibi temel şeylerin mevcut hayatlarında onların gerçekten ihtiyacı olmadığını anlatır. Kaçakçılık suçtur ama geçinmeleri için tek kaynaktır filmde. Iran yada Irak hükümeti yok edilmesi gereken suçlular olarak görseler dahi onların hayatlarında o meslek dışında doldurabilecekleri hiçbirşey yoktur. Kısaca o meslek onların zorunluluğudur. Gerçekçi bir biçimde bakarsak eğer kavrayabiliriz. Onları o halde bırakan ise devlettir. Öğretmen göndererek değil onlara yeni geçim kaynakları yaratmaları gerekir. Eğitim vereceksede eğer o yönden bir eğitimi vermesi gerekir. Sadece hayvancılıkla temel ihtiyaçlar sağlanabilseydi eğer göç denen birşeyde olmazdı.
~~ Spoiler ~~
Filmi yanlış anlayamaya meyilli arkadaşlar için :
~~ Spoiler ~~
Öncelikle cahilliği öven, değişmek istemeyen bir grup kaçakçı yoktur filmde. Okuma yazma gibi temel şeylerin mevcut hayatlarında onların gerçekten ihtiyacı olmadığını anlatır. Kaçakçılık suçtur ama geçinmeleri için tek kaynaktır filmde. Iran yada Irak hükümeti yok edilmesi gereken suçlular olarak görseler dahi onların hayatlarında o meslek dışında doldurabilecekleri hiçbirşey yoktur. Kısaca o meslek onların zorunluluğudur. Gerçekçi bir biçimde bakarsak eğer kavrayabiliriz. Onları o halde bırakan ise devlettir. Öğretmen göndererek değil onlara yeni geçim kaynakları yaratmaları gerekir. Eğitim vereceksede eğer o yönden bir eğitimi vermesi gerekir. Sadece hayvancılıkla temel ihtiyaçlar sağlanabilseydi eğer göç denen birşeyde olmazdı.
~~ Spoiler ~~
öğretmen, kaçak çocuklara, okuma bilirseniz dünyadan haberdar olursunuz, diyor.
bu cümle tam bir ironi. "bana ne amerikadan" be kardeşim.
bu cümle tam bir ironi. "bana ne amerikadan" be kardeşim.
''Kara'' tahta,kullanılan güzel bir sembol.Aslında bu filmde,herkesin sırtında taşıdığı bir kara tahtası var.Yük taşıyan çocukların,öğretmenlerin ve avare yaşlıların...
Küçük çocuğun ceviz oyunuyla(sözde) oyalandığı sahnede gözlerinin dalması ve düşünceli yüz ifadesi,güzel mimikleri beni etkiledi.Gözlerinden öpülesi.
Ribuvar'ın yazma heyecanıyla,ardından gelen silah sesi de yüreğimi burkmaya yetmiştir.
Küçük çocuğun ceviz oyunuyla(sözde) oyalandığı sahnede gözlerinin dalması ve düşünceli yüz ifadesi,güzel mimikleri beni etkiledi.Gözlerinden öpülesi.
Ribuvar'ın yazma heyecanıyla,ardından gelen silah sesi de yüreğimi burkmaya yetmiştir.
Belgesel çekmek dururken belgesele yakın dramatik formda film niye çekilir?
İran - Irak savaşı sırasında 16 Mart 1988 tarihinde Saddam Hüseyin yönetimindeki iktidarın Halepçe halkı üzerinde kimyasal silah kullanmasıyla evlerinden olan Kürt kökenli Iraklı mültecilerin İran- Irak sınırı arasındaki yaşam mücadelesini, hayatını sırtında kara tahta, birer seyyah gibi sürekli dolanarak öğrenci bulmaya çalışan bir grup öğretmenin gözünden anlatan bir İran filmi Karatahta.
Oyuncuların büyük çoğunluğunun kendi yaşamını oynadığı Karatahta için, filmden çok bir belgeseli andıran tipik bir Mahmelbaf filmi diyebiliriz. Mahmelbaf ailesindeki sinemacılar gibi İran sinemasından birçok yönetmenin hikayelerini hayatın tam merkezinden aldığını, coğrafyanın yaşadığı en dramatik olaylardan amatör oyuncularla filmler çıkardığını biliyoruz. Sanat sinemasına çok uzak olan bir izleyici değilim ama İranlı sinemacıların ... Devamı
İran - Irak savaşı sırasında 16 Mart 1988 tarihinde Saddam Hüseyin yönetimindeki iktidarın Halepçe halkı üzerinde kimyasal silah kullanmasıyla evlerinden olan Kürt kökenli Iraklı mültecilerin İran- Irak sınırı arasındaki yaşam mücadelesini, hayatını sırtında kara tahta, birer seyyah gibi sürekli dolanarak öğrenci bulmaya çalışan bir grup öğretmenin gözünden anlatan bir İran filmi Karatahta.
Oyuncuların büyük çoğunluğunun kendi yaşamını oynadığı Karatahta için, filmden çok bir belgeseli andıran tipik bir Mahmelbaf filmi diyebiliriz. Mahmelbaf ailesindeki sinemacılar gibi İran sinemasından birçok yönetmenin hikayelerini hayatın tam merkezinden aldığını, coğrafyanın yaşadığı en dramatik olaylardan amatör oyuncularla filmler çıkardığını biliyoruz. Sanat sinemasına çok uzak olan bir izleyici değilim ama İranlı sinemacıların ... Devamı
Belgesel çekmek dururken belgesele yakın dramatik formda film niye çekilir?
İran - Irak savaşı sırasında 16 Mart 1988 tarihinde Saddam Hüseyin yönetimindeki iktidarın Halepçe halkı üzerinde kimyasal silah kullanmasıyla evlerinden olan Kürt kökenli Iraklı mültecilerin İran- Irak sınırı arasındaki yaşam mücadelesini, hayatını sırtında kara tahta, birer seyyah gibi sürekli dolanarak öğrenci bulmaya çalışan bir grup öğretmenin gözünden anlatan bir İran filmi Karatahta.
Oyuncuların büyük çoğunluğunun kendi yaşamını oynadığı Karatahta için, filmden çok bir belgeseli andıran tipik bir Mahmelbaf filmi diyebiliriz. Mahmelbaf ailesindeki sinemacılar gibi İran sinemasından birçok yönetmenin hikayelerini hayatın tam merkezinden aldığını, coğrafyanın yaşadığı en dramatik olaylardan amatör oyuncularla filmler çıkardığını biliyoruz. Sanat sinemasına çok uzak olan bir izleyici değilim ama İranlı sinemacıların neden enikonu bir belgesel çekmek yerine, belgeseli andıran filmleri çektiğini anlamıyorum. Eğer bu oyuncular kendilerinden başka hiç kimseyi oynamayacaklarsa, bir daha hiç oyunculuk yapmayacaklarsa,bir belgeselde kendi hikayelerinienikonu anlatmaları daha makul değil mi? Sözgelimi Karatahtanın Saidi hep Said olarak kalacaksa, Utançın Baktayı Nikbaht Nevruzu biz bir daha hiç izleyemeyeceksek, İki Bacaklı Atın Guiahsı Ziya Mirza Muhammedi hep sırtında kötürüm bir çocuğu taşıyan bir köle at olarak hatırlayacaksak bu çocuklar,bu insanlar kendi hikayelerini anlattıktan sonra unutulup gidecekse ne anlamı var sinemanın? O zaman belgesel diye bir sinema janrı neden var?
Halepçeli insanları belgesel havasında gerçeklik ve kurmaca karışımıyla anlattınız diyelim, ne de olsa Saddam gitti, ya Mahmelbaf ailesinin filmlerinde kullandığı Afgan insanlar? Bir avuç sinefilin izlediği, dünyanın en büyük sinema veri tabanı IMDBde azami 1000-5000 izleyicinin oyladığı bir film kendi öyküsünü kendi amatör ama samimi oyunculuklarıyla anlatan bu insanların hayatında neyi değiştirir ki? Mahmelbafların kızı herkesin şapka çıkardığı Utançı yaptıktan sonra ne değişti Afganistanda misal? Eğer Taliban bu filmi gördüyse bir yerlerde o çocukların güvenliği hala tehlikededir, derim. İnsanların dramına dikkat çekmek gibi hümanist bir amacın sanattan öte olması gerekmez mi? Madem belgesel tarzında iş yapılacak. Bu devirde her şeyin sosyal medya üzerinden yaratılan viral videolardan geçtiğini (örnek Kony 2012) görmezler mi bu akil adamlar?
Sevsek de sevmesek de sinema insanların az da olsa umut bulmak için ve zaman zaman da olsa sadece sanat için değil, iyi vakit geçirmek için sahiplendiği bir eğlence endüstrisi Gerçek ama karanlık, dramatik ama belgeselden farksız, amatör oyunculardan kurulu ama diyalogları altyazılarda bile zaman zaman bodoslama kaçan, birbirini yiyen insanların hikayelerini herkese anlatmaya çalışırken, elleri çenelerinin altında hiç bulunmadıkları coğrafyalar hakkında ahkam kesen entelektüellerden başka kimseye ulaşmayan filmleri yapan İranlı sinemacıların Macid Macidi gibi her şeyin dramatik, karanlık, amatörce ve fazlasıyla gerçek olması gerekmediğini gösteren İranlı bir sinemacıdan öğreneceği bir şeyler olsa gerek Aksi takdirde eline kamerayı alan herkes editsiz, oyuncusuz belgesel gibi filmler çekebilir ama gayet tabii adınız Gobadi veya Mahmelbaf değilse eğer, o zaman sizi festivallerden ödüllerle dönen her şeye şapka çıkarmaya mütemayil münevver abi ve ablalardan başka kimse izlemeyebilir. Benden söylemesi!
İran - Irak savaşı sırasında 16 Mart 1988 tarihinde Saddam Hüseyin yönetimindeki iktidarın Halepçe halkı üzerinde kimyasal silah kullanmasıyla evlerinden olan Kürt kökenli Iraklı mültecilerin İran- Irak sınırı arasındaki yaşam mücadelesini, hayatını sırtında kara tahta, birer seyyah gibi sürekli dolanarak öğrenci bulmaya çalışan bir grup öğretmenin gözünden anlatan bir İran filmi Karatahta.
Oyuncuların büyük çoğunluğunun kendi yaşamını oynadığı Karatahta için, filmden çok bir belgeseli andıran tipik bir Mahmelbaf filmi diyebiliriz. Mahmelbaf ailesindeki sinemacılar gibi İran sinemasından birçok yönetmenin hikayelerini hayatın tam merkezinden aldığını, coğrafyanın yaşadığı en dramatik olaylardan amatör oyuncularla filmler çıkardığını biliyoruz. Sanat sinemasına çok uzak olan bir izleyici değilim ama İranlı sinemacıların neden enikonu bir belgesel çekmek yerine, belgeseli andıran filmleri çektiğini anlamıyorum. Eğer bu oyuncular kendilerinden başka hiç kimseyi oynamayacaklarsa, bir daha hiç oyunculuk yapmayacaklarsa,bir belgeselde kendi hikayelerinienikonu anlatmaları daha makul değil mi? Sözgelimi Karatahtanın Saidi hep Said olarak kalacaksa, Utançın Baktayı Nikbaht Nevruzu biz bir daha hiç izleyemeyeceksek, İki Bacaklı Atın Guiahsı Ziya Mirza Muhammedi hep sırtında kötürüm bir çocuğu taşıyan bir köle at olarak hatırlayacaksak bu çocuklar,bu insanlar kendi hikayelerini anlattıktan sonra unutulup gidecekse ne anlamı var sinemanın? O zaman belgesel diye bir sinema janrı neden var?
Halepçeli insanları belgesel havasında gerçeklik ve kurmaca karışımıyla anlattınız diyelim, ne de olsa Saddam gitti, ya Mahmelbaf ailesinin filmlerinde kullandığı Afgan insanlar? Bir avuç sinefilin izlediği, dünyanın en büyük sinema veri tabanı IMDBde azami 1000-5000 izleyicinin oyladığı bir film kendi öyküsünü kendi amatör ama samimi oyunculuklarıyla anlatan bu insanların hayatında neyi değiştirir ki? Mahmelbafların kızı herkesin şapka çıkardığı Utançı yaptıktan sonra ne değişti Afganistanda misal? Eğer Taliban bu filmi gördüyse bir yerlerde o çocukların güvenliği hala tehlikededir, derim. İnsanların dramına dikkat çekmek gibi hümanist bir amacın sanattan öte olması gerekmez mi? Madem belgesel tarzında iş yapılacak. Bu devirde her şeyin sosyal medya üzerinden yaratılan viral videolardan geçtiğini (örnek Kony 2012) görmezler mi bu akil adamlar?
Sevsek de sevmesek de sinema insanların az da olsa umut bulmak için ve zaman zaman da olsa sadece sanat için değil, iyi vakit geçirmek için sahiplendiği bir eğlence endüstrisi Gerçek ama karanlık, dramatik ama belgeselden farksız, amatör oyunculardan kurulu ama diyalogları altyazılarda bile zaman zaman bodoslama kaçan, birbirini yiyen insanların hikayelerini herkese anlatmaya çalışırken, elleri çenelerinin altında hiç bulunmadıkları coğrafyalar hakkında ahkam kesen entelektüellerden başka kimseye ulaşmayan filmleri yapan İranlı sinemacıların Macid Macidi gibi her şeyin dramatik, karanlık, amatörce ve fazlasıyla gerçek olması gerekmediğini gösteren İranlı bir sinemacıdan öğreneceği bir şeyler olsa gerek Aksi takdirde eline kamerayı alan herkes editsiz, oyuncusuz belgesel gibi filmler çekebilir ama gayet tabii adınız Gobadi veya Mahmelbaf değilse eğer, o zaman sizi festivallerden ödüllerle dönen her şeye şapka çıkarmaya mütemayil münevver abi ve ablalardan başka kimse izlemeyebilir. Benden söylemesi!
benzerini ülkemizde özcan alper son filmi 'gelecek uzun sürer' ile yaptı, ilk filmi 'sonbahar'da gerçekliği iyi bir kurgu içinde şekillendirmişti ama 'gelecek uzun sürer'de toplumsal hafızanın altını çizeceğim derken gerçek insanlık dramlarını yapay karakterler ve yüzeysel bir olay örgüsüyle anlatmayı tercih etti..
'sonbahar' gibi bir filmden sonra ileride yapacağı filmlerle ilgili çok ümit veren bir yönetmen olarak göze çarpmıştı tabii ki ama böylesine basit bir anlatıyla hayal kırıklığı yarattı açıkçası..
dramatik yapıyı zenginleştirirsen, derinlikli karaketerler yaratırsan, olayları, aksiyonları ve ilişkileri çeşitlendirirsen gerçeklikten ödün vermiş olmuyorsun halbuki..
yeni nesil sinemacılarımız bu toplumsal gerçekçilik olayını biraz yanlış anlamış olabilirler, sadelik ve yavanlık arasında ince bir çizgi var..
nasıl ki adını andığın macid macidi ortadoğu coğrafyasında bu işlerin piriyse bizde de kapı gibi yılmaz güney örneği va ... Devamı
'sonbahar' gibi bir filmden sonra ileride yapacağı filmlerle ilgili çok ümit veren bir yönetmen olarak göze çarpmıştı tabii ki ama böylesine basit bir anlatıyla hayal kırıklığı yarattı açıkçası..
dramatik yapıyı zenginleştirirsen, derinlikli karaketerler yaratırsan, olayları, aksiyonları ve ilişkileri çeşitlendirirsen gerçeklikten ödün vermiş olmuyorsun halbuki..
yeni nesil sinemacılarımız bu toplumsal gerçekçilik olayını biraz yanlış anlamış olabilirler, sadelik ve yavanlık arasında ince bir çizgi var..
nasıl ki adını andığın macid macidi ortadoğu coğrafyasında bu işlerin piriyse bizde de kapı gibi yılmaz güney örneği va ... Devamı
benzerini ülkemizde özcan alper son filmi 'gelecek uzun sürer' ile yaptı, ilk filmi 'sonbahar'da gerçekliği iyi bir kurgu içinde şekillendirmişti ama 'gelecek uzun sürer'de toplumsal hafızanın altını çizeceğim derken gerçek insanlık dramlarını yapay karakterler ve yüzeysel bir olay örgüsüyle anlatmayı tercih etti..
'sonbahar' gibi bir filmden sonra ileride yapacağı filmlerle ilgili çok ümit veren bir yönetmen olarak göze çarpmıştı tabii ki ama böylesine basit bir anlatıyla hayal kırıklığı yarattı açıkçası..
dramatik yapıyı zenginleştirirsen, derinlikli karaketerler yaratırsan, olayları, aksiyonları ve ilişkileri çeşitlendirirsen gerçeklikten ödün vermiş olmuyorsun halbuki..
yeni nesil sinemacılarımız bu toplumsal gerçekçilik olayını biraz yanlış anlamış olabilirler, sadelik ve yavanlık arasında ince bir çizgi var..
nasıl ki adını andığın macid macidi ortadoğu coğrafyasında bu işlerin piriyse bizde de kapı gibi yılmaz güney örneği var, yarattığı karakterleri ve hikayeleri incelemek için birazcık derinlere ineyim dersen ufak çapta bir sosyolojik araştırma yapmış oluyorsun.. en azından trt'nin anadolu'da çektiği durağan belgeselleri izler gibi olmadığın kesin..
gerçekliği ararken gerçekliği geçiştirmek oluyor bu biraz..
eline sağlık,
sevgiler saygılar..
'sonbahar' gibi bir filmden sonra ileride yapacağı filmlerle ilgili çok ümit veren bir yönetmen olarak göze çarpmıştı tabii ki ama böylesine basit bir anlatıyla hayal kırıklığı yarattı açıkçası..
dramatik yapıyı zenginleştirirsen, derinlikli karaketerler yaratırsan, olayları, aksiyonları ve ilişkileri çeşitlendirirsen gerçeklikten ödün vermiş olmuyorsun halbuki..
yeni nesil sinemacılarımız bu toplumsal gerçekçilik olayını biraz yanlış anlamış olabilirler, sadelik ve yavanlık arasında ince bir çizgi var..
nasıl ki adını andığın macid macidi ortadoğu coğrafyasında bu işlerin piriyse bizde de kapı gibi yılmaz güney örneği var, yarattığı karakterleri ve hikayeleri incelemek için birazcık derinlere ineyim dersen ufak çapta bir sosyolojik araştırma yapmış oluyorsun.. en azından trt'nin anadolu'da çektiği durağan belgeselleri izler gibi olmadığın kesin..
gerçekliği ararken gerçekliği geçiştirmek oluyor bu biraz..
eline sağlık,
sevgiler saygılar..
bu filmi izledikten sonra uludere'de öldürülen kaçakçılar üzerine tekrar düşünmek gerekiyor.
oldukça zor bir coğrafyada zor koşullar altında çekilmiş,sarhoş atlar zamanı kadar olmasa da dramatik bir son ve dramatik bir film.
Kara Tahta filmine Benzer Film ekliyorsun.
Kara Tahta filmini Kategorize ediyorsun.
Bu filmi aşağıdaki seçenekleri işaretleyerek kategorize edebilirsin.
Kara Tahta filmine Konu ekliyorsun.
FİLM İLE İLGİLİ İSTATİSTİKLER
Arama sonuçları
Bu filmi izleyen 20 kişi
Kullanıcı Bulunamadı...
ÜYE OL