Kurt Kapanı

Başlangıçtaki stereo ses kullanımı cidden kulak kanatan cinstendi; sağ kulağa müzik verip sol kulaktan alkış sesi verme fikri kimden çıktıysa, daha ilk dakikalarda filmi kapatmama neden olacaktı. Neyse ki sadece iki dakikalık bir kısımda kullanılmış. Titrek kamera kullanımı da az, ama bazı yerlerde rahatsız ediyordu.

Oyunculuklara geçecek olursam, yer yer kötü gibi ama bir o kadar da doğal duran oyunculuklar var. Karakterlerimiz tabii ki aptal; herhangi bir şeyi düşünemeyecek kadar saf, yani klasik slasher filmi kurbanları gibi davranıyorlar.

Hikaye gerçek hayattan uyarlanmış, ama çok da benzer bir kısım yok. Film, seri katil Ivan Milat’tan esinlenmiş. Ivan Milat, yolda durdurduğu insanları öldürüp gömen ve bunu sadece zevk için yapan bir seri katilmiş. Filmde Mick Taylor olarak gördüğümüz bu karakter ise tam tersi; kurbanlarının güvenini kazanmaya çalışan, hatta bazı konularda onlara yardım eden, daha sonrasında onlardan faydalanıp yavaş yavaş öldüren bir karaktere dönüştürülmüş. Bu karakterin tüm bunları neden yaptığı ise asla açıklanmıyor. Tamam, klasik psikopat ve sadist katil tiplemesi yapılmış ama pek olmamış; en azından bana havada kalmış bir karakter gibi geldi.

Film gerilim ve korku değil; aslında başlangıçta işledikleri o saçma ve klişe gençlik filmi havasıyla devam etselerdi, korku filmine evrilmeseydi (ki evrilemedi) çok daha iyi olabilirdi. Tüm bunlara rağmen garip bir akıcılığı var Wolf Creek’in. Saçma ve mantık hatasıyla dolu sahneler geliyor ama sonra film seni tekrar içine çekmeyi başarıyor.

Kısacası: klişe başlayan, klişe biten, derinlikten uzak; gerilim-korku denmesine rağmen sadece izlemesi zevkli bir filmden öteye gidemeyen, içerisinde onlarca mantık hatası bulunduran ve tüm bunlara rağmen kendisini izletebilen Wolf Creek, korku-gerilim adı altında çıkan ama çöp olan filmlerden kesinlikle değil. Ortalama üstü oyunculuklarıyla, veremediği gerilim ile geren, kendi türünde iyi denebilecek bir filmdi Wolf Creek.