Derin Kırmızı

Suspiria beni etkileyen bir film olmamıştı maalesef. Bazı sahneleri karikatürize bulmuştum hatta. Ama bu Argento adına bir referans niteliği oluşturmadı benim için. Profondo Rosso'yu izlemeye başladığımda önyargım yada beklentim yoktu bu açıdan. Yapımı izah etmek oldukça zor. Her şeyden önce korkunç. Kelimenin gerçek anlamıyla. Bugün için bile yüksek dozda şiddet içeren öldürme sahneleri bir yana kullanılan müzikler hatta duvarda asılı duran tablolara kadar korkunç. Bunun yanında romantik, sizi gülümsetecek sekanslara da sahip. Sanırım izleyicisini biraz olsun soluklandırmak istemiş yönetmen. Aksi halde izlemesi çok zor, hassas bünyeler için ise imkansız bir seyirlik çıkacaktı ortaya. Hızlı bir kurgusu var. Varolan gizemi finale kadar korumayı başardığı için de merak duygusunu uyanık tutuyor. Senaryo öyle zekice yazılmış ki bir yap-boz adeta. Ve katilin kimliğini kimsenin tahmin edebileceğini sanmıyorum. Oyunculuk, özellkle mekan tasarımı ve tabii ki finaliyle kusursuz. Çok beğendim. Tavsiye ederim. İyi seyirler.

Bu filmle de artık iyice netleştiki Argento babanın en büyük tutkusu görüntülerle korkutmak. onun hikaye yada senaryoyla hiç işi yok; kaldı ki kendi yazdığı senaryolar içinde bir tek Inferno sağlam bir film olarak karşımıza çıkıyor. Yani bu adam stilize ölüm sahneleri çekmeye bayılıyor ve tüm enerjisini buraya aktarıyor. Profondo Rosso'da da durum aynı. Cinayet sahnlerinin hemen hemen hepsi birden fazla açıyla ve uzunca süreleriyle çekilmiş. Argento buraları allayıp pullamış. Çok da iyi yapmış çünkü filmden aldığımız zevk tam da burada. Yoksa öykü filan çok tırt. Allahtan senaryonun büyük kısmını Bernardino Zapponi yazmış da adama benzemiş biraz. Dediğim gibi öykü çok tırt ama senaryo bu tür Giallo'lar için gayet sağlam ve tutarlı. Suspria'daki gibi ara ara filmden kopmuyoruz burada.

Filmin konusu ise kısaca italyada piyano öğretmenliği yapan Amerikalı Marcus Daly (ki kendisini David Hemmings canlandırır) bir akşam evine doğru giderken uzaktan gördüğü evin birinde vahşi bir cinayete tanık olur ve bu cinayetin tek tanığı komuna gelir. Bundan sonra Daly bu olayı çözmeği takıntı haline getirir. Katilin de yeni hedefi Daly olur. Bu noktada sonra konu bildiğimiz formatta ilerliyor. Bu tür korku filmlerinde oyunculuklar çok önemli değildir. Genel olarak iyi kurulmuş atmosfer, sağlam cinayet ve korku sahneleri ve atmosferi destekleyen müzikler yeterli olur. Burada hepsi mevcut ama özellikle stilize cinayet sahneleri ve Goblin imzalı, sahneleri başlatan ve bitiren müthiş müzikler filmin ana resmini özetliyor. Müzikler Suspria'dan 3-4 gömlek üstün. Adeta (Suspria'nın müziklerine de bayılırım ) kendi başına şov yapıyor ve Argento'nun cinayet sahneleri daha bi görkemli oluyor böylece.

Filmin finali ise genel kanıya göre bence gayet iyidir. Adamı ters köşeye yatırmaz ama gerçekten korkutur. Şaşırırız ama asıl tepkimiz korkmak olur ki Argento burada da objeleri kullanarak izleyiciyi korkutur. Zaten bütün filmlerinde bunu yapar.

Argento sineması kendine has saf bir sinema değildir ama De Palma misali o da her işi kendi potasında eritir ve her nasılsa farklı olmayı başarır. Şu an için en beğendiğim filmi Tenebre'den sonra ikinci sıraya Profondo Rosso yerleşti. Türü sevenler için keşfedilmesi elzem bir film.