Kızgın Taşlara Düşen Su Damlaları

Filmi bitirdiğimde "tam olarak neydi bu saçmalık" dedirtti. 80dk. lık filmin 70inci dakikasına kadar herşey gayet güzel gidiyordu. Fakat son 10dk içerisinde herşey öyle hızlı olup bitiyor ki filmdeki unsurlar mantıktan uzaklaşmaya başlıyor.

Filmi araştırdığımda ünlü Alman oyun yazarı Rainer Werner Fassbinder’in 1960’ların sonunda yazdığı ama sahnelenmeyen bir tiyatro oyunundan uyarlandığını öğrendim. Ayrıca yönetmen, oyuna hiçbirşey eklemeden sinemaya uyarlamış. Bu sebeple aslında bir orta oyun olarak oynanması gereken sahneler sinemada oldukça sırıtmış durumda. Yani aslında bir nevi ustaya saygı/ustayı anma filmi denilebilir.

Film son sahneye kadar bir zemin hazırlayıp, son sahnede hetero-homo/erkek-kadın/genç-yaşlı/sert ve kontrolcü-yumuşak ve itaatkar mizaçların aralarındaki güç ve denge değişimlerini işlemeye çalışır. Fikirler güzel fakat herşeyin son 8-10dk. içinde gerçekleşiyor olması sinema için çok mantıksız.

leonold`un etkilediği ve etkilediği kişilerin de dışarı çıkamayışını anlatır. bunu da filmin son karesinde ozon, müthiş bir şekilde işlemiştir. bütün hikaye bir evin içinde geçer. müziklerin çok iyi olması bir yana, dans sahnesi ile aklıma ilk olarak bande a part`ı getirmiştir. izlenilmesi gereken trajikomik bir film.