Perde Açılıyor

tiyatro ile bütün olmuş 50' yapımı bir film.

lakin içindeki oyuncular da tiyatro ile o kadar hemhal olmuşlar ki gerçek hayatlarında da ondan önemli izler taşımakta ve mağdur olan da zalim olan da büyük oynuyor. roller değişiyor ve onlar oyunculuklarını konuşturarak sahnedeki yerlerini savunmaya yahut merkeze hücum etmeye çalışıyorlar. ayrıca dönemin filmlerindeki replik sonrası replik diyaloglar da filmin dokusuna oldukça uymuş.

75 yıl önce dış ses ise müthiş kullanılmış. hem oyuncunun hareketleri ile uyumlu hem de tiyatro temasıyla. müthiş demişken ilk kez bir filmde miss monroe'ya denk geldim ve gerçekten bir başkaymış. aptal aptal bakan güzel kadın imajı oldukça yanıltıcıymış. 24 yaşındaki hali sadece güzellik değil karizma olarak da başka bir yerdeymiş.

klasik olarak önce çok masum iken sonraları yavaş yavaş başrol için işleme yapan gariban kız portresi günümüz için klişe olsa da dönem için oldukça yenilikçi idi. filmin ismi eve! diye haykırsa da aslında trajedi ve ilgi çekicilik tamamen margo karakterinde idi ki aslında gerçek hayatta da bu böyleydi. kendisinin eve'e karşı olan öfkesi ve sonrasındaki çevresine olan nefretinin tamamı aslında bir savunma mekanizması idi. sevgilisini kıskanmıyordu, aralarında yaş farkının giderek açıldığını ve sahne ömrünün kısaldığını biliyordu. sarı saçlı arkadaşını ve onun yazar sevgilisini ise kendisinin yerine başkasını koydukları için haşlıyordu. eve'e ise sürekli gariban rolüyle arkasından iş çevirip utanmazca sadık rolüne devam etmesinden dolayı hıncı vardı.

bunların hiçbiri onun rolü, hayranları, ünü veya parayı kaybedeceğim histerisiyle açığa çıkmamıştı. filmin başında hayranları veya şöhreti önemsemeyen biri olduğunu zaten göstermişti. o, margo sonrası margo için endişeliydi ve çevresindeki hiçbiri ona post margo'nun hayatı için güven vermiyordu. onların damarlarına basması, sürekli kıskançlık ve sarkazm aslında bir nevi "normal hayat"ında yanında olacakları deneme süreciydi. kendi sözleriyle sevgilin, arkadaşların olmadıktan sonra yalnızca "bir defter dolusu gazete kupürüsün".

sonrasındaki çekişmeler, ayak kaydırmalar vs. derken eve'in gerçek niyeti, yüzü ve sesi tam olarak belirir, 1 saat 46 dakika sonunda.

ve sonrasında filden büyük fil avcısı var misali eleştirmen abi niyetini ortaya koyar ve eve yıldızları alır ama aynı zamanda da ölene kadar birine ait olmayı da.

ilk sahne ve arasındaki flashback sonrası ödül sahnesinin geri kalanı gösterilir ve margo'nun sözü ile kapanır:

"o ödülü her zaman kalbinin olması gereken yere koyabilirsin."

not: sondaki döngü sahnesi gereksiz olsa da tiyatronun sürekliliğine vurgu olarak güzeldi tabi.

-perde yavaşça kapanır ve son-

birkaç güzel trivia,

- ironik şekilde bette davis'in margo channing rolü, premiere magazine'in tüm zamanların en iyi 100 performansı listesinde 5. sırada yer almaktadır.

- bette davis gerçekten margo gibi yırtık birisi iken celeste holm da karen gibi kibarlık abidesiymiş. dolayısıyla celeste holm, çekimlerin ilk gününde bette davis ile yaşadığı deneyimi şöyle anlatmış: "çekimlerin ilk gününde sete girdim ve 'günaydın' dedim. onun cevabı ne oldu biliyor musunuz? 'has.tir, görgülü' dedi. o günden sonra onunla bir daha hiç konuşmadım."

- bir uyuma daha gelirsek, eve rolündeki anne baxter, oscar'da en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında değil, en iyi kadın oyuncu dalında aday gösterilmesi için yetkililere baskı yapmıştır. bu salaklığıyla oylar kendisi ve davis arasında bölünmüştür ve neticesinde ikisi de avcunu yalamıştır.

- gereksiz bir tane ile de tırıvırı köşesini kapayım. bette davis, filmin en ünlü repliği olan "kemerlerinizi bağlayın, bu gece sarsıntılı geçecek" dediğinde referans araba değildi çünkü 1950 yılında otomobillerde emniyet kemeri neredeyse hiç yokmuş. o, uçakta sarsıntılı bir uçuş sırasında kemerlerin bağlanmasından bahsediyormuş.