Pan'ın Labirenti filmine yorum yazdı:

Ortaokuldayken televizyonda gezinirken bu filme denk gelmiştim ve çok ama çok etkilenmiştim. Yıllar sonra tekrar izlediğimde de bende aynı etkiyi yarattı. Savaşın insanların bencilliğiyle, vahşetiyle dolu, iyi yanı olmayan, herkese zarar veren yanı tüm çıplaklığıyla yüzümüze vurulmuş. Ve savaşın içinde kalan çocuklar.. Bazen bazı konularda ne kadar zarar görsek de aslında en çok zarar görenin çocuklar olduğunu unutuyoruz. Hiçbir şey bilmeyip, anlamayıp birden tüm gerçeklik omuzlarına çöktüğünde sığınabilecekleri bir yer arıyorlar kendilerine. Filmde bu o kadar güzel işlenmiş ki gerçekten insanın kalbine dokunmayı başaran, insanın içini acıtan çok bilindik bir gerçeğin hikayesi. Replikleriyle, müzikleriyle, görselliğiyle, her şeyiyle muhteşem bir film.

Canavarın Çağrısı filmine yorum yazdı:

Film bana Pan’ın Labirenti’ni hatırlattı bir yönden. Bazen çocuklar için bazı gerçeklikler taşıyamayacağı kadar ağır oluyor ve kendi hayal dünyalarına sığınıyorlar. Küçük bir çocuğun annesinin günden güne eriyişi ve elinden hiç bir şey gelmemesi iç acıtıcı bir hikaye ve etrafımızda sık sık gördüğümüz çok bilindik bir hikaye. Bazen hastalıklar en çok çocukları etkiliyor ama onların nasıl oldukları umursanmıyor bile. Bazen çok küçük oldukları için bir şey anlamayacakları düşünülüyor çok bencil bir şekilde. Film küçük bir çocuğun gözünden bu süreci çok güzel bi şekilde yansıtmış. Ayrıca Conor’ın filmin sonunda bitmesini istiyorum deyip daha sonra annesine gitmeni istemiyorum dediği sahneler beni çok çok duygulandırdı çünkü aslında kendimize itiraf edemesek de bu duyguları çoğumuz yaşamışızdır.

Phoebe Harikalar Diyarında filmine yorum yazdı:

Phoebe ve arkadaşlarının bu hem güzel hem üzücü hikayesi hiç sıkmadan çoğu şeye ışık tutmuş. Çocuklara istemeden de olsa nasıl zarar verdiğimizi bize hiç hissettirmeden yüzümüze vurmuş. Onlara yardım etmek istiyoruz ama kendilerini ifade etmelerine izin vermiyoruz, konuşmalarını beklemiyoruz, konuştuklarında dinlemiyoruz, istedikleri şeyi yapmalarına sırf onları koruma bahanesiyle engel oluyoruz, duygularına önem vermiyoruz.

Phoebe 9 yaşında ve tourette sendromu olan bi kız. Anne babası ise onun farklılığını hep iyi yönde düşünüp yaptığı yanlışları kabul edemeyip, her çocuğun böyle olduğunu düşünüyor. Bazen ne kadar zor da olsa hastalığı en başta ebeveynler kabul etmeli aslında. Kabul edebilmeliler ki çocukları da bunu kabul edip buna göre yaşamayı öğrensin (tıpkı filmin sonunda olduğu gibi). Ama yine de filmde hemen hemen her ebeveynin vereceği tepkiyi bence çok güzel yansıtmışlar. Çocuklara bunu yapmalısın deyip kendimiz tam tersi davranmamal

... Devamı

Phoebe ve arkadaşlarının bu hem güzel hem üzücü hikayesi hiç sıkmadan çoğu şeye ışık tutmuş. Çocuklara istemeden de olsa nasıl zarar verdiğimizi bize hiç hissettirmeden yüzümüze vurmuş. Onlara yardım etmek istiyoruz ama kendilerini ifade etmelerine izin vermiyoruz, konuşmalarını beklemiyoruz, konuştuklarında dinlemiyoruz, istedikleri şeyi yapmalarına sırf onları koruma bahanesiyle engel oluyoruz, duygularına önem vermiyoruz.

Phoebe 9 yaşında ve tourette sendromu olan bi kız. Anne babası ise onun farklılığını hep iyi yönde düşünüp yaptığı yanlışları kabul edemeyip, her çocuğun böyle olduğunu düşünüyor. Bazen ne kadar zor da olsa hastalığı en başta ebeveynler kabul etmeli aslında. Kabul edebilmeliler ki çocukları da bunu kabul edip buna göre yaşamayı öğrensin (tıpkı filmin sonunda olduğu gibi). Ama yine de filmde hemen hemen her ebeveynin vereceği tepkiyi bence çok güzel yansıtmışlar. Çocuklara bunu yapmalısın deyip kendimiz tam tersi davranmamalı, onlara örnek olmaya çalışmalıyız çünkü çocuğa bunu yap demektense biz yapıp onlara göstermeliyiz çünkü hem davranışlarımız kelimelerimizden daha fazla şey anlatır hem de çocuklar taklit etmeye meyillidir. Ayrıca filmde öğretmenlerinin onlara seçmekte özgür olduklarını hissettirmesi, istedikleri şeyi yapabilecekleri göstermesi ve sonra onların bunu öğretmenleri başlarında olmasa da devam ettirdiklerini görmek gerçekten çok güzeldi. Keşke bütün sıkıcı, katı, sadece kitaplara ve kurallara uyarak ezberci ve boş sistemi devam ettiren öğretmenler yerine Miss Dodger gibi öğretmenlerimiz olsa. Duygulara, düşüncelere, sanata, farklılıklara önem veren ve bunların önemini başkalarına böyle güzel aktarabilen. Jaime gibi aslında normal olan şeyleri farklı bir şeymiş gibi gören arkadaşlarına rağmen hiç korkmadan istediği şeyin peşinden giden çocuklar olsa.

Çocuklara bu yoldan gideceksin değil de birçok yolu olduğunu yani seçimin onun özgürce vereceği karar olduğunu ve doğru seçimi yapacağına inandığımızı, neyi seçerse seçsin (yanlış veya doğru) her zaman yanında olduğumuzu hissettirmeliyiz. Hata yapmalarına izin vermeliyiz ki kendi doğrularını bulsunlar. Onlara şunu yapmalısın veya yapmamalısın diyorsak nedeniyle birlikte açıklamalıyız. Phoebe In Wonderland benim çok çok beğendiğim bir film oldu. Tüm önyargılarınızı bir kenara bırakıp biraz empati yaparak mutlaka izlemenizi tavsiye ederim.