Ölümsüz Polisler filmine yorum yazdı:

Öldükten sonra öbür tarafa geçmek yerine dünyada kalıp bir tür vazife gerçekleştirme mevzusuna dair birçok kuralı Dead Like Me dizisinden aparmışlar sanırım. (Yaşayanlara tamamiyle farklı bir tipte görünmeleri, kendilerini hatırlatmak istedikleri insanlara bir şeyler anlatmaya çalışınca konuşamamaları, vs.) Diziyi mutlaka tavsiye ederim, filmi de izleyebilirsiniz çok da önemli değil.

İki Gün, Bir Gece filmine yorum yazdı:

Konu Dardenne kardeşlerin 2000’lerin başında duyduğu benzer bir haberden yola çıkılarak yazılmış. Daha sonra Belçika, İtalya ve ABD’de benzer başka olayların da yaşandığını duymuşlar. İnsanların 3 kuruş için birbirini öldürebildiği bir dünyada 1000 Euro ikramiye için iş arkadaşının ortada kalmasına göz yuman insanların olması hiç de inandırıcılıktan uzak bir konu değil. Patronun ya seni kovucam ya da diğerleri ikramiye alamayacak, demesinin birçok nedeni olduğu da film ilerledikçe ortaya çıkıyor zaten. Sandra’nın depresyonda olduğu için çalışamadığı süre içerisinde o olmadan da işlerin yürüdüğü ve mevcut işçi sayısının yeterli olduğuna karar verilmesi, ustabaşının Sandra’nın depresyondan sonra çalışma veriminin düşeceğine inandığını duymamız gibi. (Belki de bizim bilmediğimiz ama ustabaşının Sandra’yı kovdurmak istemesinin başka nedenleri de olabilir; patronların işçilerinden hazzetmemeleri görülmemiş bir şey değil.) Hepsini geç patron bir kere

... Devamı

Konu Dardenne kardeşlerin 2000’lerin başında duyduğu benzer bir haberden yola çıkılarak yazılmış. Daha sonra Belçika, İtalya ve ABD’de benzer başka olayların da yaşandığını duymuşlar. İnsanların 3 kuruş için birbirini öldürebildiği bir dünyada 1000 Euro ikramiye için iş arkadaşının ortada kalmasına göz yuman insanların olması hiç de inandırıcılıktan uzak bir konu değil. Patronun ya seni kovucam ya da diğerleri ikramiye alamayacak, demesinin birçok nedeni olduğu da film ilerledikçe ortaya çıkıyor zaten. Sandra’nın depresyonda olduğu için çalışamadığı süre içerisinde o olmadan da işlerin yürüdüğü ve mevcut işçi sayısının yeterli olduğuna karar verilmesi, ustabaşının Sandra’nın depresyondan sonra çalışma veriminin düşeceğine inandığını duymamız gibi. (Belki de bizim bilmediğimiz ama ustabaşının Sandra’yı kovdurmak istemesinin başka nedenleri de olabilir; patronların işçilerinden hazzetmemeleri görülmemiş bir şey değil.) Hepsini geç patron bir kere ikramiye verip bir kişiye her ay maaş vermekten kurtulmuş olmak için bile yapabilir bunu, üstelik tercihi işçilere bırakıp kendi aradan sıyrılarak. Sandra zaten her görüştüğü kişiye bunu söylüyor: "Tercih yapma durumunda bırakılmış olmanız benim suçum değil." Biri de "Benim de suçum değil." diye karşılık veriyor doğal olarak. Filmin değinmeye çalıştığı konu da çalışanlar arasındaki dayanışma meselesi zaten. Biri, nişanlımla ev yeniliyoruz kusura bakma eşya almamız lazım, diye gülümseyerek kapısından yollarken bir diğeri vicdan azabından Sandra’nın ellerine kapanıp ağlıyor. Bir başkasıysa, doğru olanı yapmam gerektiğini biliyorum ama ustabaşı beni işten kovmakla tehdit etti, diyerek çekincesini dile getirirken en sonunda oylamayı kazanamadıkları halde yine de doğru olduğuna inandığı şeyi yapıyor. Filmin sonunda o kişinin işi ona teklif edildiğinde de Sandra kabul etmeyip ayrılıyor. Patron sadece Sandra’yı zor durumda bırakmıyor.

Bunun dışında bir de Sandra’nın sağlık durumu söz konusu. Depresyon sadece zihni değil bedeni de etkileyen bir hastalık. Onun için kadın sürekli yatıyor, ağlamadan duramıyor, leblebi gibi hap yutuyor. Bir de işini kaybederse çabalayıp efor sarfetmesini hayata karışıp kendine gelmesini ne sağlayacak başka? Kocasının ısrarları da bu yüzden. O da ilgilenmez, yat uyu, diyip kaldırmazsa o kadın bir daha hiç kalkamaz o yataktan. Bu iş için savaşmak işin kendisinden de önemli Sandra için. Sonunda o depresyon halinden uzaklaşıp insanların karşısına dikilip kendini savunma özgüvenine sahip olmak, işini geri almaktan daha fazlasını kazandırıyor Sandra’ya.

Depresyon sebebini filmde öğrenemiyoruz ama böyle yaşamların birçok insanı depresyona sürüklüyor olması da hiç şaşırtıcı olmayan bir gerçek artık maalesef. İhtiyaç algıları birbirine girmiş bireylerin ihtiyaç olduğunu zannettikleri şeyler için deli gibi çalışmaları lazım. Kiminin kaç aylık faturası biriktiği için o paraya gerçek anlamda ihtiyacı varken kimiyse yalnızca daha fazlasını kazanmak zorunda olduğuna inandığı için ihtiyacım var diyor olabilir. Ama inandırılmışız her şeyin hep daha fazlası ve daha iyisine sahip olmak zorunda olduğumuza. Eldekiyle yetinip mutlu olmak seçenek olmaktan bile çıkmış.