Perdeleri çekili karanlık bir odada biten bir ilişkiyle başlayan film, Vittoria’nin özgürlükle ve yalnızlıkla tanışmasıyla devam ediyor. Yer yer geniş açılarla insandan büyük nesnelerle Vittoria’nın sahneleri yalnızlık hissini doğrudan veren bölümler görülüyor. Ayrıca Borsayla belki de modern hayatı göstermek istemiş yönetmen. Borsanın durumuyla ilgili yükselişler ve düşüşler olur repliği sanki hayatı anlatmak ister gibi.
Michelangelo Antonioni üçlemesinde en yüksek puan verdiğim film bu. O da 26 puan! Düşünün ne kadar iyi bir film olduğunu!!! Filmin son 12 dakikasında tek bir replik olmaması bunaltıcılığı daha da artırıyor. Son 12 dakikada "Ömür biter bu film bitmez" diye düşündüm! Fazlasıyla overrated!
1940' larda başlayan Yeni Gerçekçilik Akımı kamerasını sokağa, toplumun gerçeklerine çevirirken, Antonioni ise Yeni Gerçekçilerin içinden yetişmiş bir yönetmen olarak, bu akımı biraz daha da ileriye götürüp toplumun en küçük birimine, insana çevirmiştir kamerasını. İnsanoğlunun içsel gerçekliklerini göstermek ister. Antonioni' nin üçlemenin son filmi olarak kabul edilen bu filminde mekanlarından ışık kullanımına, kamerasından kurgusuna kadar her öğeyi karakterlerin ruh durumlarını tamamlayacak şekilde kullanır. Üçlemenin ilk iki filminde olduğu gibi çok önemli sahnelere sahiptir. Başucu filmidir.
@muhammed_b
6 yıl önce
@nickimyokbenim
12 yıl önce
2.6 / 10
@zeynep_esses
13 yıl önce
7.2 / 10
http://www.filimadami.com/Irinaaa/
gözlerinden öperimhttp://www.youtube.com/watch?v=oSqhOzdTG-gdelon ve yolculuk katarsisinde parlayan yıldız vitti
@bergmantonioni
14 yıl önce
@tugcebahadir
14 yıl önce