Sultan Makamı

Kıymeti bilinmeyen bir dizi olduğunu düşünmüyorum. Belli bir kitlesi var. Ben de o kitleye dahilim. Bugün böyle bir dizi çekilse maksimum 6 bölüm oynar. Sıradan insanlar, sıradan hikayeler... Bir at etrafında geçen ana hikaye biraz absürt sayılabilir. Çok iyi oyuncu kadrosu, samimiyetiyle birlikte damakta güzel bir tat bırakan dizilerden.

26 bölümünü bir çırpıda izledim. Bazı olaylar ve karakterlerde kopukluklar var. Arif çok gizemli, kadınlar bu tarafını beğeniyor ama dizi sonlandığında da gizemi tam olarak çözülmüyor. Sultan, Eko, Bahtiyar, Sefer gri karakterler. Hiçbiri tamamen iyi değil. Ama dizideki kötü karakter muhtemelen Nazlım. Bence gereksiz de bir karakter. Ara ara olan konuk oyuncu takviyeleri ilgi çekici. Ertan Saban'ın küçük bir rolü, Nejat İşler'in kahkaha attıran konuk oyunculuğu var. Dursun Teyze ve Nuriye Teyze'nin atışmaları zaman zaman yapaylıktan öteye gidemiyor. Sigara ve alkol içeren hatrı sayılır sayıda sahneler var. Mahallenin teyzelerinin bile toplanıp içki içmesi gülümsetti. Güzel günlerdi. Diziyi izlediğimiz günler de öyle. Son bölümlerde dahil olan çocuk karakter çok çok gereksizdi. Hikayenin bütünlüğünü de bozdu. Dizi bittiğinde üzülmüştüm. Birden yayından kalktı diye hatırlıyordum. Ama 26. bölüm gayet veda bölümü gibi olmuş. Yine de havada kalan çok konu olması üzücü. Bana Şevket Çoruh'u sevdiren dizidir. Sultan ve Asiye'nin samimi bir tarzı, duru bir sevgisi var. Ruhi Sarı'nın Ahmet Saraçoğlu'ndan 3 yaş büyük olması şaşırttı. 13. bölümde TEGV için Tuncay Şanlı'nın rol alması şaşırtırken, başarısız dublajı kahkaha attırdı.

Diziden birkaç güzel replikle bitireyim:

+ Her şey burada mı?
- Sen buradayken evet.

- Şaka değil mi? Senin beni sevmen.

- Ben seninle karşılacağımı bilseydim, başka türlü yetiştirirdim kendimi.

- Senin sadeliğin Asiye... Her seferinde bakar bakmaz umutlarımı kışkırtıyor.

- Seni ilk gördüğüm an sevdim. Sevdiğim an yaşamaya başladım. Ve yaşamak çok güzelmiş.

Bu güzel hikaye, aslında Ali Ulvi Hünkar'ın Yeditepe İstanbul'dan önce yazdığı bir hikaye. Ne yazık ki televizyon kanalının senaryosuna müdahalesi sonucu 14. bölümden itibaren özgünlüğünü, derinliğini, edebiliğini ve hatta şiirselliğini yitiren bir hikaye ayrıca: Ali Ulvi Hünkar'ın ne yazık ki birden fazla kere başına gelen bu tür müdahaleler kıymeti bilinmeyen yazarın istismarına yol açıyor.

Sultan Makamı, çekildiği günlerden 11 sene sonra, artık çok daha güncel, daha gerçek. Tarihi semtlerin yeni bir şehir düzeni için peşkeş çekilmesini, sermayeye satılmasını anlatıyor dizi: yoksulluk bu semt insanları için bir at yarışını kazanarak aşılacak bir koca dağ, ama hepsi gene başladıkları yere dönüyor. Elbette aşklar da yoksullukları kadar sahici. Eski bir tarihi açık hava sinemasının makinisti Sultan, "makamı"na Asiye'yi çağırıyor ve yoksulluklarıyla hayalleri başbaşa şehirin semtlerinde baş döndürücü bir güzellikle yaşamaya çalışıyorlar. Ne zamana kadar? 14. bölümün sonuna kadar. Ardından Ali Ulvi Hünkar'ın senaryosu bir senaryo grubuna veriliyor, ve kalemin sihri kaybolup gidiyor. Çünkü Ali Ulvi Hünkar'ın karakterleri olay eksenli değil, duygu ve düşünce eksenli hareket eden, eyleyen karakterlerdir: onlar hissederler, duyarlar, söylerler, hareket ederler. Yoksulluk mutlaka ama mutlaka birilerinin yakasına yapışmıştır. Diziyi izlemek isteyenler gönül rahatlığıyla 14. bölümdeki final havasının ardından devamını izlememeyi seçebilir.