İstanbul Ansiklopedisi

Selman Nacar kariyerine emin adımlarla devam ediyor. Bu ilk dizisi de filmleri kadar özenli. Elinden daha çok, güzel işler çıkacak gibi. Canan Ergüder’in performansını da ayrı bir yere koyuyorum ama Helin Kandemir’e gerçekten bayıldım. Su gibi oynamış. Melisa Sözen karakteri ise bana Kış Uykusundaki Nejat İşleri anımsattı. Onun kadar gururlu ve etkiliydi. Hasılı, su gibi aktı dizi.

Yani karakterler, olay örgüsü, durumlar o kadar sığ ve yapay anlatılmış ki. Sadece söylenmek için söylenmiş olan herhangi bir zemine oturtulmayan boş muhabbetlerle dolu bir dizi olmuş. Zehra karakteri empati ya da herhangi bir sempati duyulamayacak kadar kötü oynanmış.

İki bölüm izleyip ara vermişim, 1 ay olmadan konusunu bile unutmuşum :)
İzlerken çok keyif vermedi, yapaylık benim canımı sıkıyor çünkü.
Gerçekçi olmayan bir karakter yaratmışlar, beni sarmadı, yarıda bıraktım.

Bu kadar iyi olmasını hiç beklemiyordum

Bir solukta izlediğim ve epey beğendiğim, oldukça muntazam bir iş. Hayalini kurduğu yaşama ulaşmak için çabalarken, uğraşmak zorunda kaldığı erk baskısı ve aile sorumluluğu gibi prangalarından kurtulmaya çalışan Nesrin ve onun hayatına tam da olması gerektiği zamanda giren, kendisi de bir kimlik arayışı ve onay alma, kabul görme mücadelesi içinde sıkışmış ondokuz yaşındaki Zehra. Çatışmayla başlayan ilişkilerinin sağaltıcı bir dostluğa dönüşmesi hikayesi. Oyunculuk bazı yerlerde batıyor gibi olsa da çoğunlukla su gibi akıyor. Özellikle bölüm sonlarında Zehra’dan dinlediğimiz kişisel İstanbul manzaraları bence enfes. Hiç beklemediğim şekilde beni çarptı bu yapım, izleyicisi bol olsun.